Dobra, jedziemy.
Cześć wszystkim. Jestem Teddy Jackson, a to jest Teddyguma.
Koniec z podnoszeniem ciężarów!
Teraz czas na gumę.
Dlaczego? Bo stawia najlepszy opór.
Rozciągaj ją, rób, co chcesz.
Najlepsze są powtórki. Kiedy tylko chcesz.
Cholera!
Prosto w oko. Cholera.
Sto!
Co jest, ludzie?
Jestem Teddy Jackson, a to jest Teddypal!
Przedstawiam wam strój z nieprzepuszczającego plastiku.
To jak pięć worków na śmieci zmienionych w dres,
w którym spocisz się jak nigdy!
Cholera, słabo mi.
Chwila. Dobra forma to…
Nie.
Hej, jak leci?
Tu Teddy Jackson, a to jest Teddydrąg.
Wiem, co myślicie: „Teddy, co to jest?”.
Powiem wam. To regulowany drążek.
Skąd ten pomysł?
Bo niektóre drążki są za wysoko.
Ten dopasuje się do twojego poziomu.
Dopasuj go do swojego wzrostu i szalej całą noc.
Jedziemy!
Do dzieła!
Szlag! Lori!
Nożeż kurde!
Lori!
- Teddydrąg spadł mi na głowę! - Oj, Teddy.
- Zawsze, jak nagrywam. - Wymyśl coś mniej niebezpiecznego.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Może nie gadasz ze mną,
ale z nim gadają wszyscy.
To dla mnie zaszczyt.
Pracuję nad nim od paru dni,
ale to twardziel z francuskich sił specjalnych…
To resztki obiadu od żony.
Zanim zaczniemy, powiem ci coś o sobie.
Wychował mnie dziadek
nad zamarzniętym jeziorem w dzikiej głuszy.
Był dobrym człowiekiem.
Nauczył mnie wielu przydatnych rzeczy.
Pewnego popołudnia, gdy łowiliśmy ryby,
zobaczyliśmy jakiś duży kształt.
To był niedźwiedź.
Dziadek krzyknął, bym uciekał,
więc pobiegłem, ile sił w nogach.
A gdy się obejrzałem,
dostałem ostatnią lekcję
od mojego nieszczęsnego dziadka.
Niedźwiedzie mają bardzo ostre pazury,
których używają do obdarcia ze skóry żywej jeszcze ofiary.
Mówię ci to, bo gdy będziesz błagał o życie,
nie będę słyszał twoich krzyków.
Wszystkie moje uczucia zostały dawno temu nad tamtym jeziorem.
Tracisz czas.
Kiedy pozbawię cię oczu, uszu,
jaj, wszystkich organów czucia,
a ty wciąż nie powiesz mi tego, co chcę wiedzieć…
- Proszę. - …obedrę cię ze skóry,
tak samo jak niedźwiedź.
To Grenkin! Velvel Grenkin!
275 Castro Street.
Przysięgam, że Grenkin tam jest.
Opowiem o tym kiedyś wnukom.
Albo…
nikomu nigdy.
Lubię cię.
Powiedz żonie, by używała jagód dzikiego jałowca.
A nie ze sklepu.
Wyglądają jak królicze bobki, więc niech najpierw powącha.
Kto to, kurwa, był?
Dzień dobry, Yorktown!
Jest 8.10 w poniedziałek.
Dzieci ze mną nie gadają i nie wiem, gdzie są.
Kto już wstał?
Sto lat!
Co to za pora?
Chyba…
pora na robienie dziecka.
Możemy to zrobić w tej niefajnej pozycji.
Znaczy fajnej dla ciebie.
- Chodzi o… - Dziecko?
…przetrwanie gatunku.
Co? Próbuję wyjaśnić.
Rozumiem.
Ale wiesz, że tego nie można stedzić?
Co to znaczy?
Tak teraz mówią w firmie.
Jeśli asystent zawali, mówią, że stedził.
Nazwali porażkę moim imieniem?
- Masz swój czasownik! - To już przeszłość.
Skupmy się na tym, co jest teraz.
Spójrz.
No spójrz.
Onancock w Wirginii?
Wynająłem domek na twoje urodziny.
Masa czasu na robienie dziecka.
Co to jest? Nie da się przeczytać, tusz się skończył.
To rezerwacja.
Jedziemy wieczorem. Będzie super.
Dziękuję.
Nie schrzanię więcej twoich urodzin.
A tak serio,
rozmawiałeś z Martym o swoim pomyśle?
Jeszcze nie, ale mam powód.
- Czekam na właściwy moment. - Nigdy nie nadejdzie.
Musisz to zrobić.
Masz rację. Zrobię to.
- Dzisiaj mu powiem. - Dzisiaj?
Pokocha ten pomysł, a kasa będzie z tego nieziemska.
Spłacę podatek, zrobię remont.
Tak będzie.
Możemy zacząć od żarówek i toneru do drukarki?
To właśnie znaczy stedzić, prawda?
Dobra, idę po żarówkę.
I toner.
Tak, i toner.
- Dzień dobry! - Wiem, Teddy.
- Miałam przyjdź na siłownię. - Wpadnij, Betty!
- Dobrze. - Marzenia trzeba wyciskać!
Fitness Marty’ego. Tuż za rogiem.
Zostaw żarcie, chodź na siłkę!
Bezkontaktowy boks, Marty.
Bezkontaktowy boks?
To będzie hit.
Tutaj wszystko wyjaśniam.
Ważne jest to, że to wciąż boks,
ale bez kontaktu.
W tym tkwi piękno.
Patrz. Spalam tyle samo, co normalnie, nie?
Ale cię nie dotykam.
Tak się nakręciłem na ten pomysł,
że wrzuciłem filmik z treningu.
Żeby zbadać reakcję.
Trzy komentarze.
Proste pytania. „Co to jest?”.
To…
Przemyśl to.
…może być najgłupszy pomysł, jaki słyszałem.
W sprzedaży nie brylujesz.
Prawdę mówiąc, nie znam tego słowa.
Co masz na myśli?
- Coś ci pokażę. - Dobra.
Widzisz swoje ulotki?
Wydałem na nie cały budżet reklamowy,
a klientów zero.
Zaraz się zjawią, za chwileczkę.
- Cierpliwości. - Zjawiliby się,
gdybyś napisał tu adres!
Co?
- Komu potrzebny jest adres? - Moim klientom.
Zadzwonią, Marty.
Telefonu też nie dałeś.
Cholera, serio?
Teddy, jesteś miłym gościem.
Ale potrzebuję kogoś z jajami.
Mam jaja.
Zwalniasz mnie?
Potrzebuję czegoś solidnego.
Bezkontaktowy boks.
To jest coś solidnego.
Przykro mi, Ted.
Ciężko nad tym pracowałem.
Idiota ze mnie.
POŚREDNICZKA
Tak, słucham?
Gotowy na powrót do pracy?
Teraz pracuję nad moim śniadaniem.
Śniadanie może poczekać.
Mam ważnego klienta,
a on ma mega zlecenie za dwa miliony dolarów.
Słucham z uwagą.
Tak myślałam.
To dwuetapowa operacja.
Milion dolarów za każdy etap.
Taka wypłata trafia się raz na dekadę.
- Gdzie? - Onancock w Wirginii.
Siódma wieczorem. Do roboty.
Tu jesteś, kluseczko.
Według GPS dojedziemy na szóstą.
- Tak się cieszę. - Skoczę się przebrać.
W porządku.
- Jak poszło z Martym? - Z Martym?
- Tak. - Świetnie.
Powiedział, że to nie najgłupsza rzecz, jaką słyszał.
Super.
- Jestem z ciebie dumna. - Ja z ciebie też!
Mów.
Potwierdzone.
Zapłata gotówką na miejscu po wykonaniu zadania.
Ktoś na ciebie będzie czekał.
Dom numer 1465.
Ekstra.
Zaraz, spa?
- Myślałam, że to domek. - Bo to domek.
Spotkam się z właścielem, ale najpierw cię odstawię,
bo wykupiłem ci dwie godziny w spa.
Teddy Jackson, dałeś czadu.
- Podoba ci się? - Tak.
Masz cały pakiet.
- Zabieg na twarz, mani-pedi… - Cudownie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Cholerny toner.
Gdzie to jest? Gdzie ja jestem?
Zaraz, to szóstka czy ósemka? To musi być to.
Lori, nie zamierzam tego stedzić.
Magiczne pudełko i idziemy.
No już.
Cholera.
Ładnie tu. Fajne miejsce.
Jesteś wcześnie.
Kto przychodzi na czas, ten spóźniony, nie?
Weź ode mnie to pudło. Z butelkami.
Moje nogi. Kawał chłopa z ciebie.
Całkiem nieźle.
Dobrze, że zdążyłem przed zmrokiem.
Byłoby ciężko.
Szampan?
Na uczczenie okazji.
Trochę tego, trochę tamtego.
To twoja metoda?
Nie, to tylko rozgrzewka.
Po krótkiej przerwie można trochę odlecieć.
Wiesz, o czym mówię?
Zapuszczamy się w dziksze tereny. Używamy haseł.
Chyba nie rozumiem.
Twoje hasła to pewnie całe zdania.
Gdzie łazienka? Muszę się odlać.
Za tobą.
Szlag.
Kurczę!
Tak jest.
Przepraszam za dźwięk, mam mocny strumień!
Od dziecka tak mam!
Lekarz mówił, że to „stały przepływ”.
Ponadprzeciętny.
LUBRYKANT
Już zaraz kończę.
Stary, ledwo dojechałem.
Dobra, do roboty.
Proszę za mną.
Oprowadzisz mnie?
Co to, sala gier ze stołem do ping-ponga?
Cześć, pracujesz z nim?
Miło mi.
Rany… Chwila…
Przepraszam.
Mamy robotę. Nigdzie nie idziesz.
Robotę? Chwila.
Panie Coughlin,
przedstawiam panu
Człowieka z Toronto.
Co? Chwileczkę.
Człowieka z Toronto? Daj mi chwilę.
Zaraz.
Tylko chwileczkę.
Znam gościa, który zna gościa, który widział cię w akcji.
To zmieniło jego życie.
A teraz ja mogę być świadkiem.
Chyba że on sypnie.
„Chyba że on sypnie”.
Powiedział,
że jeśli sypniesz,
sprawa potoczy się inaczej.
Bo wiesz, kim jestem.
Znasz mnie.
Wszyscy wiecie, kim jestem.
I wiecie, że cenię sobie komunikację.
Znajdziemy sposób na rozmowę.
Prawda?
- Proszę. - Mam nadzieję, że rozumiesz.
Komunikacja jest kluczem do zrozumienia.
Czy nie jest tu trochę duszno?
Powietrza! Cofnij się.
Odłóż młotek i się cofnij. Osaczasz mnie.
Nie mogę pracować, jak mi stoicie nad głową.
A ty wiedz…
że ja nie wiem, co się tu dzieje.
Nie wiem, czego chcą.
Kim jest ten cały Człowiek z Toronto?
- Daj im, czego chcą. Pieniędzy? - Nie.
Zaczyna od oczu.
Co powiedziałeś?
Zaczynasz od oczu.
Słuchaj uważnie.
Kocham oczy.
Nie chciałbym musieć zajmować się twoimi oczami.
Nie chcę tego robić.
Nie podoba mi się to.
Nie lubię okropieństw.
Nie lubię krwi.
Mówią, że oskórował całe kasyno w Minnesocie.
Co zrobiłem w Minnesocie?
Oskórowałeś całe kasyno.
I niech nikt się nie waży mówić inaczej.
Zaczynam się wkurzać.
Jestem wkurzony i zaczynam działać.
Moje kciuki to ostatnia rzecz, jaką zobaczysz.
Patrz! Zaraz to zrobię.
- Boże, nie. - Chcesz, żebym to zrobił?
Nie!
- Chcesz? - Nie!
Zrobię to!
- Myślisz, że żartuję? - Nie.
- Nie słyszę! Tego chcesz? - Nie!
- To gadaj! - Dobrze, powiem ci!
Dobra! 4-4-5-0-8.
12-53-C.
Nie rób mi krzywdy, proszę!
Dobra, spokojnie.
Daj mi wziąć się w garść.
Proszę…
Tego chcieliście?
- Hej. To ja. - Uratowałeś nam życie.
Powiedz pułkownikowi, że mamy kody.
A Człowiek z Toronto jedzie na spotkanie do Waszyngtonu.
Co to było?
FBI! Stać!
- Nie strzelajcie! - Nie ruszaj się!
Nie ruszam się!
Nie strzelaj! Nie ruszam się!
Padły strzały na dole.
Moje auto!
Nie!
- Cholera! - Mamy go.
Co ja zrobiłem?
Miałem problem z tonerem. Jechałem z żoną do domku.
Ale adres się nie wydrukował wyraźnie.
Nie widać, czy to szóstka, czy ósemka.
Nie jestem Człowiekiem z Toronto.
Jestem tylko idiotą z Yorktown.
- Wiemy, panie Jackson. - No to mnie puśćcie.
Pokaż mu.
- Ten telefon… - To źle wygląda.
…został odebrany człowiekowi, który zaprowadził pana do domu.
Tuż przed atakiem wysłano SMS do byłego pułkownika z Wenezueli
Sebastiána Marína.
W zeszłym roku Marín zamierzał przeprowadzić zamach stanu.
Przeszkodził mu wywiad USA,
ale wraz z żoną udało mu się zbiec.
I poprzysiągł nam zemstę.
- Planuje atak. - Nie wiemy, gdzie jest.
Człowiek z Toronto był naszą jedyną szansą.
A teraz Marín wierzy, że to pan nim jest.
Uda nam się go znaleźć,
jeśli nadal będzie pan grał Człowieka z Toronto.
Dlaczego słyszałam, że informacja dotarła?
Nie dzięki mnie.
Jakiś cwaniaczek miał szczęście?
Albo popełnił wielki błąd.
To jest to, co wiemy o Człowieku z Toronto.
Mistrz ponad 23 sztuk walki.
W kontakcie z klientami
cytuje XIX-wieczną amerykańską poezję jako szyfr.
- Bajzel, co? - Wyciągnęli mnie z łóżka.
Podobno wychował się nad jeziorem w Kanadzie,
w dzikiej głuszy.
Gdy jego dziadka żywcem pożarł niedźwiedź,
został sierotą.
W zasadzie jest duchem.
Ma jeden kontakt:
kobietę o imieniu Debora, która musi być pośredniczką.
Poza tym działa sam.
Kto wciąż korzysta z Hotmaila?
Proszę, dajcie mi sobie iść.
Ma pan jutro spotkać się z Marínem.
- Zgadza się pan? - Nie zrobię tego!
Mam być tu z żoną, a nie w Waszyngtonie.
- Jeśli przegapię jej urodziny… - Santoro zajmie się żoną.
Kto to jest?
Nasz najlepszy agent.
Odegram osobistego kamerdynera żony,
będę jej towarzyszyć w zakupach i odpoczynku,
a wieczorem spotkamy się z panem w Waszyngtonie.
Nie ma mowy.
Będzie w doskonałych rękach.
Nie w jego delikatnych i zadbanych rękach.
Nie oddam żony temu facetowi.
Takiemu przystojnemu, czarującemu mężczyźnie!
Dlaczego ten brzydal nie może iść?
Z nim nie mam problemu.
Wyhamuj, kolego. Nie.
Stawką jest ludzkie życie. Proszę.
Z telefonu Oscara wynika, że spotkanie jest w muzeum sztuki.
Wyciągnie pan Marína, my go przejmiemy i koniec.
Jeśli mam to zrobić, wy coś zróbcie dla mnie.
Słucham.
Mam zastaw podatkowy na dom,
który ciąży mi w życiu.
Zastaw podatkowy.
I dług na karcie American Express.
Trzeba spłacać co miesiąc,
a oni mi tego nie wyjaśnili.
- No dobrze. - Jasne, załatwione.
- Ta sama sprawa jest z Visą. - Z Visą?
Można ją spłacać co miesiąc, ale…
Zawaliłem.
Poza tym jestem winny kuzynowi 300 dolarów.
- Gdybyście mogli mu zrobić przelew… - Dobra.
Ale niech wie, że to ode mnie.
Czy pańska żona woli szwedzki czy głęboki?
O czym pan mówi?
Żadnych wieści w środowisku.
Ten oszust zostawił jakiś znak?
Trzeba zawodowca, żeby upozorować taką amatorszczyznę.
Masz hasło do emaila?
Algorytm wyłapał cztery znaki.
Zostały dwie godziny i 47 minut.
Za długo.
Co masz na razie?
Na razie mamy P, A, S i S.
Pogrywa sobie z nami. Byłoby niegrzecznie się nie włączyć.
Hej, jak leci? Jestem Teddy Jackson i witam was na pierwszych w historii
zajęciach z bezkontaktowego boksu.
Nazywa się to Teddyboks.
Tylko „łał”, żadnego „ał”.
Może zdarzyła ci się z kimś mała sprzeczka?
A może jest ktoś, komu nie chcesz okazywać miłości.
No dawaj! Mówię do ciebie, Doug!
O tobie mówię.
Kiedy byłem w szkole, Doug rzucał we mnie deserem.
Teraz ja skopię ci tyłek.
Wpadnij w pułapkę, a zostajesz sam.
Można tak na to spojrzeć.
Albo też pułapka wpadnie na mnie.
- Cześć, słonko. - A już zaczynałam się martwić.
Martwić się?
Dzwonię, bo mam jeszcze jedną niespodziankę.
Ktoś się z tobą spotka.
Właśnie się spotkałam z Santoro.
Jest niesamowity.
- Wiedziałeś, że był na Harvardzie? - Nie, nie wiedziałem.
Co jeszcze mówił?
Że Marty koniecznie cię potrzebował do prezentacji.
Czemu nie mówiłeś, że Equinox interesuje się
bezkontaktowym boksem?
Miałem ci powiedzieć.
Nie jesteś zła?
Żartujesz? Jestem z ciebie dumna.
Santoro wyjaśnił, że Equinox płaci za zakupy w Waszyngtonie,
jutrzejszą kolację, gdzie chcemy,
prywatną lekcję tańca.
Mogę z nim pogadać?
Chcę obgadać parę szczegółów.
Chce rozmawiać z tobą.
- Słucham pana. - Nie chrzań.
Nie będzie żadnych tańców.
Żadnych.
Niech pan się lepiej skupi
na ważnej prezentacji, jaka pana czeka.
- Ja się zajmę Lori. - Panią Jackson.
Panią Teddy’ową Jackson. Nazywaj ją Teddy!
No dobra.
- Chiquitito ese, me la tiene pelada. - I jeszcze zna hiszpański.
Co za miły człowiek.
Dobra, skarbie. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Waszyngton czeka.
WASZYNGTON
Spotkanie jest w pobliżu wejścia do muzeum.
Powiedzą: „O, krwawi kroplami na czerwono”.
A ty na to:
„Tam, gdzie na pokładzie leży kapitan mój zimny nieruchomo”. Jasne?
Nie. Co takiego?
Co to było?
Co to za Szekspir w cholernym parku?
- Ty tak serio? - To Walt Whitman.
Człowiek z Toronto zawsze ma hasło z XIX-wiecznej amerykańskiej poezji.
Masz to w aktach.
No jak tak, to wszystko jasne.
Ja nie wiem, co czytam!
Mówiłem Lawrence, że nie dasz rady.
Słuchaj, stary.
Co jeszcze? Chcę już mieć to z głowy.
Lawrence, odbiór.
Odbiór.
- Muszę to założyć. - Nie uprzedzałeś.
Niech będzie tu. Weź to.
- Co to jest? - Tak będziemy cię namierzać.
- I mam się czuć bezpiecznie? - To najwyższa jakość.
Czerwieni krople…
Mogliście mi dać słuchawkę, żebym wiedział…
Słyszycie mnie, tak?
Ogarnij się, Teddy. Idziemy.
Czerwieni sople…
Nie. Szlag.
Zaraz spotkanie.
O, krwawi kroplami na czerwono.
A, tak.
Zgadza się.
Tak.
Bo na pokładzie…
Wszyscy wiemy, co się stało.
Uderzyłem się w głowę.
Słyszałaś, co mówiłem.
Co on wyrabia?
To ja. Toronto.
Daniela Marín.
Moi koledzy Luís i Andrés.
To dla nas zaszczyt.
- Chcę zobaczyć pułkownika. - Po zakończeniu drugiego etapu.
Był jeden etap.
Dałem wam numery. Wy dajecie pieniądze.
Jednoetapowo.
Nie. Zawsze są dwa.
Nie taka była umowa.
Umowa…
to spotkanie z pułkownikiem tutaj.
Idą.
Idziemy gdzie indziej?
Ktoś musi obserwować, prawda?
Ktoś.
- Chodźmy. - Nikt nic nie widział.
- Nikt nas nie obserwuje? - Przerwać?
Nie. Chcemy Marína.
Śledzę ich.
Jedź za nimi.
Jedź za tymi autami. Już!
Widzę ich.
Jadę. Człowiek z Toronto zszedł ze sceny.
Kto by pomyślał?
I po raz pierwszy siedzi w środku.
Pojazdy w tunelu. Straciliśmy widok.
Davis, widzisz Jacksona?
„Nie”.
- Nie. - Nie?
Jesteś tuż za nim.
„Wyrzucił nadajnik”.
Chyba wyrzucił nadajnik ze strachu.
Co?
Widzisz go. Jedzie na południe w żółtej ciężarówce.
Potrzebna pomoc.
Przyjęłam. Jedź za ciężarówką.
Turlaj się.
Co to za drugi etap?
Człowiek z domku, pan Coughlin, miał partnera, pana Greena.
Pan Coughlin miał połowę kodu,
pan Green ma drugą połowę.
Przyprowadzi go pan do pułkownika. Połowa jest bezużyteczna.
Davis, słyszysz?
Coś jest nie tak. Zatrzymajcie ciężarówkę.
Ciężarówka namierzona.
- Dokąd jedziemy? - Do Portoryko.
No dobra.
Ręce na maskę!
Wysiadać! Już!
To nie on. Zniknął.
Jak to się stało?
Myślałem, że lecimy komercyjnym lotem.
No to w drogę.
Co to ma być?
Niezły bagażnik.
Ktoś zapomniał zamknąć.
Nie jesteście zbyt rozmowni, co?
Mój styl.
Ja też nie lubię gadać.
Zwłaszcza w powietrzu. O czym tu gadać?
O niczym.
Cholera jasna.
Opuść broń.
Nie.
Nie chodzi o was. Gramy do jednej bramki.
Chodzi o niego.
Ten człowiek jest oszustem.
Sprzeciw. Przestańcie.
Przerywam wam.
To bezpodstawne oskarżenia.
Sam jesteś oszustem i tyle.
- Chcę porozmawiać z klientem. - Ja również.
Będziesz po mnie powtarzał?
Zaskoczyliście mnie, panowie.
Uwierzyliście, że ten jęczący komar
to Człowiek z Toronto.
Panowie.
Zaufajcie mi. To ja jestem Człowiekiem z Toronto.
Nie wiem, skąd ty jesteś,
ale ja jestem znad zamarzniętego jeziora w dzikiej głuszy.
Kradniesz moją historię?
Oto mój mały sekret.
Kocham XIX-wieczną poezję amerykańską.
To moje hobby.
To może Keats?
Jej stare wiersze czy nowe?
Cóż, on…
zmarł w wieku 25 lat.
Masz jaja, żeby ignorować genderową etykietę.
Może już się nie identyfikuje jako „on”.
Neutralność jest ważna.
Jasne, że nie ogarniasz.
Nawet nie wiesz, kogo obrażasz.
Wszystko gra? Ktoś poczuł się dotknięty?
Macie okazję powiedzieć.
Jesteś winien neutralne genderowo przeprosiny.
Przepraszam pan… stwa.
Nie muszę tańczyć, jak mi zagrasz! Nie jesteś moim szefem!
Podnieś broń.
To ma sens.
Przecież nie musimy odpalać broni na wysokości
dziewięciu kilometrów.
Nikomu to nie zrobi dobrze.
Słusznie.
I kto jest teraz Człowiekiem z Toronto?
On.
To twoja wina.
Chwileczkę!
Do niego strzelaj, nie do mnie!
Przywal łysemu!
Dawaj go!
Zastrzel go!
O Boże.
O nie, przestań!
Cholera!
Uwaga!
- Dlaczego się wzbijamy? - Nie!
Możemy to zrobić bez przemocy?
Kto, u diabła, tu pilotuje?
Nie mnie, jego zastrzel!
Strzelaj!
Nie, nie strzelaj!
Silnik zgasł.
Uwaga.
Teddy, oddychaj.
Zostaw tę dźwignię!
- Co? - Zostaw to!
Co?
Nie utrzymam!
Lecę!
Pomocy, umieram!
Złap mnie za tyłek!
Proszę!
Jezu, prawie zginęliśmy.
Ja prawie zginąłem!
Nie dotykaj dźwigni!
Uwaga, ziemia.
Za nisko. Wznieść się.
Sześćdziesiąt metrów.
Pięćdziesiąt pięć metrów.
Czterdzieści pięć metrów.
Dwadzieścia metrów.
Wznosić się.
Autopilot włączony.
Masz może chwilę?
Przepraszam, że byłem przeciw tobie. Byłeś faworytem, więc…
Dla kogo pracujesz?
Dla Marty’ego.
W sprzedaży, w klubie fitnessu.
Co robiłeś w tym domku?
Miałem problem z brakiem toneru. Myślałem…
- Odpowiadaj. - Nie mogę. Moja szyja.
Są urodziny mojej żony.
Chciałem ją wziąć do domku.
Dojechaliśmy tam, ale adres był zamazany.
Facet myślał, że jestem tobą.
- To pomyłka! - Ty jesteś pomyłką.
To kompletny rozpierdol.
Co masz na myśli?
Dokąd leci ten samolot?
Do Portoryko, bo to drugi etap.
Siadaj.
Już.
Robi się.
Czemu do Portoryko?
Jakiś Green tam jest.
Co ty robisz?
Nadajnik FBI?
Pokaż telefon.
- Muszę zadzwonić do żony. - Dobra.
Ale muszę.
Muszę zadzwonić do żony!
A niby jak cię znalazłem?
Mój priorytet to powrót do żony.
Mamy kolację. O siódmej.
- Kłamiesz. - Że mam kolację?
Że masz żonę.
Widziałem twój kanał YouTube.
Nikt, kto uczy bezkontaktowego boksu, nie da rady w małżeństwie.
Walnąłeś kiedyś kogoś?
Byłem kiedyś w sytuacji,
że ktoś szarpnął mój plecak.
Odwróciłem się, nie wiedząc, kto to,
i walnąłem ją w twarz.
Byliśmy dziećmi, więc się rozpłakała. I wtedy przyszedł dyrektor.
O czym my rozmawiamy?
Moje małżeństwo, moje życie…
Moje życie od tego zależy.
Nie, ono zależy od tego.
Niespodzianka!
Boję się Lori bardziej niż ciebie!
- Torturuje cię? - Tak, milczeniem.
Zrób mi przysługę. Pomilcz trochę przez resztę podróży.
To było niemiłe.
Hej, tu Teddy. Oddzwonię.
Hej, kluseczko.
To najwspanialsze urodziny w życiu.
I wiesz co?
Annie przyjechała.
Cześć, Teddy!
Nie panikuj.
Nie będę niemiła tym razem.
Nigdy ci tego nie powiedziałam, ale łał!
Brawo. Nie stedziłeś tego.
Wynagrodziłeś lata rozczarowań…
Kochanie, wiem, że zrobiłeś rezerwację,
ale Annie zna super miejsce.
Będzie jedzenie, tańce i tak dalej.
To L’Ambassadeur. Po francusku, nie zrozumie.
Mam nadzieję, że nie psuję ci planu.
- Szampan! - Widzimy się tam.
Masz kieliszki?
PORTORYKO
Zabiłeś sześć osób w tym samolocie!
I nie ogarniam, że w ogóle cię to nie rusza.
Jesteś psycholem.
Pies pożera psa, taki świat.
Co to ma niby znaczyć? To nieprawda.
BRENNAN: SPOTKANIE W FIRMIE TECH.
LUIS: W DRODZE
Psy wąchają sobie nawzajem tyłki.
Czasem poliżą jakąś kupę.
Ale nie pożerają się nawzajem.
Psy nie jedzą psów.
Mówisz o udomowionych, sytych psach.
Ja mówię o głodnym.
O psie, który nikogo się nie boi.
Szalonym psie.
Codziennie widzę takiego psa.
Pies sąsiada jest jednym z nich.
Ale co jeszcze widzę? Trupy.
Raz, dwa, trzy, cztery. Było ich sześć!
Dwaj wypadli, prosto na śmierć!
To twoja wina. I upuściłeś zapalniczkę.
Upuściłeś to.
A teraz woda się nam tu leje.
Śmierdzi benzyną.
To benzyna!
Tak?
Mów, Toronto. Co się tam dzieje?
- Nawiązałem kontakt. - Czekaj!
- Kto to był? Jakiś oszust? - Gdzie jesteśmy? Ne ma lotniska…
Nazywa się Teddy Jackson i naprawdę używa konta na Hotmailu.
- Zostawiłeś go przy życiu? - Na razie.
- To samo co w Minnesocie? - Spokojnie. Klient myśli, że on to ja.
Nie mam wyboru.
- Nie za to ci płacę. - Zrób wyjątek.
Musimy znaleźć Greena i dostarczyć go Marínowi.
- Gdzie jesteś? - W Portoryko.
Jezu. Ogarnij to lepiej, Toronto.
Nie słyszałeś, jak wołam?
Z kim gadałeś? Z Deborą? To pani Toronto?
To moja pośredniczka.
Wytłumacz mi coś.
Jaka jest moja rola w tej misji?
Masz dwie role.
Dziękuję.
Pierwsza to:
zamknij się.
Albo cię zabiję.
A druga:
nie zapomnij o pierwszej.
Czyli nic nie usłyszałeś?
Wszystko, co ja…
Cholera.
Wysadziliśmy w powietrze samolot!
Ja wysadziłem.
Ty gówno zrobiłeś.
Trzeba się spieszyć, kiedy ceny akcji spadają…
Przepraszam.
- Mogę dołączyć? - A jesteś członkiem klubu?
Tak. Jestem Człowiekiem z Miami, gościem Philipa Beaumonta.
No cóż… Ja jestem Philip Beaumont.
- Tak? - Wyobraź sobie.
Dzięki.
Oszalałeś?
Kompletnie oszalałeś!
- Halo? - Mam robotę. Gdzie jesteś?
- Na polu golfowym. - Pakuj się.
Jedziesz do Portoryko.
Portoryko?
- Za ile? - Dwa miliony.
Wykonasz robotę, a czeka cię wielka wypłata.
Z notatki Luisa wynika,
że masz odebrać Greena ze eventu firmy technologicznej, więc…
Mamy godzinę,
by cię przygotować.
Do czego?
Do zagrania mnie.
Co ty gadasz? Ciebie?
Nie mieli rozmiarów dziecięcych.
I jak?
Wyglądaj jak ktoś, kto się na tym zna.
A jak wyglądam?
Jak gość, który uczy bezkontaktowego boksu.
Do obierania, filetowania i to.
To nie stal Shirogami, ale prawie.
Masz pojęcie, jakim hitem jest boks bezkontaktowy?
Patrz.
Prawy prosty.
Lewa, prawa.
Już samo to.
Nigdy więcej nie boksuj się ze mną, nie waląc mnie w twarz.
Mają moje ulubione czipsy. Biorę.
Nie. Nie kupujemy tego gówna.
To nie my kupujemy.
Ja kupuję. Bierzemy.
Nie popychaj mnie.
Cholera.
To do galerii seryjnych morderców?
Myślisz, że tam trafisz?
Może ewentualnie na lodówkę.
- Wskakuj. - Co?
Wskakuj.
Chwila.
Boże.
Położę to tutaj i się ciebie przytrzymam.
Jestem gotowy.
Masz uchwyty.
To dlaczego od razu nie powiedziałeś, żebym się złapał uchwytów?
Po prostu.
To ma być ten firmowy event?
Tak.
Pali mnie w ustach.
- Na pewno nie chcesz? - Wywal te śmieci.
To nie są śmieci! Próbuję być miły.
Co jest z tobą?
Gdybym wymienił cholerny toner, nie byłoby mnie tu.
Ale nie wymieniłeś i jesteś tu teraz.
Przestań żyć w wyobraźni.
- Zostaw to Greenowi. - Myślisz, że nie wiem?
Nie wspominając, że mam przed sobą misję,
do której się nie nadaję.
Wejdziesz tam i zrobisz swoją najgroźniejszą minę,
i wykonasz zadanie albo nie chcesz wiedzieć, co ci zrobię.
Przepraszam.
Rozumiem.
Cokolwiek zamierzasz mi zrobić,
nie ma takiej potrzeby.
Niczego nie zamierzam.
Taką mam minę.
To blef.
- Rozumiesz? - Tak.
Chodź tu. Dzięki, stary.
- Nie chciałem, żebyś to robił. - Nie dotykaj mnie więcej.
Sala konferencyjna A102.
Dasz radę.
Pokerowa mina.
Nie mina z kibla.
Pokerowa.
No idź już.
Spokojnie. Będę z tobą. Będę słuchać.
Przed drzwiami stoi facet.
No i?
Ma broń.
Jasne, że ma.
„O, krwawi kroplami na czerwono,
tam, gdzie na pokładzie leży kapitan mój…”
„…zimny nieruchomo”.
Człowiek z Toronto.
Ciekaw jestem, jak ci pójdzie z tą ekipą.
Z ekipą?
Jeden z nich to Green.
Ale nie wiemy który. To twoje zadanie.
Marín nigdy nie widział Greena,
ale namierzyliśmy go w departamencie rozwoju.
I cały departament tu jest?
- Tak. - Cholera.
Musisz się dowiedzieć, który to Green,
i dostarczyć go pułkownikowi do Waszyngtonu przed 21.00.
Oto adres.
Boję się.
- Nie dam rady. - Dasz radę. Zrobisz to.
Mam adres, ale nie mam wszystkich informacji.
Zapytam tylko raz. Który to Green?
Czy wy macie pojęcie, kto przed wami stoi?
Człowiek z Toronto!
Cholera.
- Dajcie mi działać. - Przepraszam.
Mam pewną reputację.
Pokaż, co przyniosłeś.
Mam swoje sposoby.
I dostanę odpowiedź.
Bo widzicie…
Upuściłeś noże?
- Pomóc? - Ty zadajesz pytania.
Słyszałeś o psychologii odwróconej?
- Nie. - Prawidłowa odpowiedź.
Inaczej byś wiedział, że moja taktyka,
upuszczenie narzędzi, by udać niekompetencję,
to był fortel, który ma ich zmylić.
Kontrola umysłu.
Mam wiele takich sztuczek.
Uwielbiam mieszać w głowach.
Pytanie, od kogo zacznę.
Spójrz mu w oczy.
No weź.
Nie dam rady.
Nie możesz tego stedzić.
Wyjdź spod stołu, pomachaj nożami.
Nie bądź pipą.
I kto wrócił?
Ja.
Oto kto.
Pewność siebie.
- Wiesz, co to jest? - Coś do patroszenia.
Coś do patroszenia.
Nie lubię bebechów.
A ty?
Nie wiem.
Chyba dziś mamy na grillu kawałek ludzkiego pośladka.
- Wiedziałem, że się nie uda. - Co mam z tym zrobić?
- Potnę ci twarz. - Proszę, nie jestem Greenem.
- Nie jesteś? - Nie.
Mówi, że nie jest.
Tak mówi.
To nie ma sensu.
To nie ma sensu!
Jeśli Green to nie ty, to kto?
Moje oko!
- Cholera. - Co?
Co?
- Nie ciachnąłeś mu chyba oka? - Nie widzę.
- Widzisz. - Nie widzę!
Patrzysz na mnie, przecież widzę!
Zamknij się! Jeszcze jeden dźwięk, a wezmę większy nóż.
To tylko odrobina krwi!
Otwórz oko.
Przełknij.
Jezu Chryste.
Jesteś kompletną masakrą.
Przestań.
To ja jestem Green! Przestań!
To jestem ja.
To on jest Green.
Słyszałem, że jesteś najlepszy!
Robię, co trzeba.
- Co robisz? - Nie możemy ich wypuścić.
Posłuchaj.
Po pierwsze, przepraszam,
bo mój oddech nie jest najświeższy.
To nie jest rozwiązanie.
- Nie zrobimy tak. - Co to jest, do cholery?
Co?
W twoim uchu.
Masz podsłuch?
Stójcie!
Nie słyszę na to ucho! To aparat!
Z kim rozmawiasz?
Ze mną.
- Wylądowałeś? - Jestem na ziemi.
- To dobrze. - Zadzwonię, jak będę go miał.
Płacą mi za doprowadzenie cię do Marína.
Ciekawe dlaczego.
Słyszeliście o ABZOP?
- Oczywiście. - Tak.
Miałem dwa razy.
Raz na karku, raz pod kolanami.
ABZOP,
Agencja Badawcza Zaawansowanych Obronnych Projektów.
A, to nie to. Ja miałem grzybicę.
Couglin i ja pracowaliśmy tam na początku lat 2000.
nad niewykrywalnymi sejsmicznymi materiałami wybuchowymi.
Wybuch wygląda na trzęsienie ziemi.
Dwa lata temu nasz były szef zadzwonił do generała Hansona.
Poprosił o pomoc przy tajnym projekcie dla nieznanego klienta.
Nie znam szczegółów.
Nie wiedzieliśmy, że Hansona wynajął Marín.
Do czego?
Do wysadzenia ambasady Wenezueli w Waszyngtonie.
Kiedy się zorientowaliśmy, stworzyliśmy podwójne zabezpieczenie.
Aby zdalny detonator zadziałał,
potrzebuje kodu Coughlina
i mojego odcisku kciuka.
Czyli chcą twojego odcisku kciuka.
Nie zabierzemy cię do Marína.
Oczywiście, że nie.
Wypuściłeś ich wszystkich, teraz zrobisz to samo z nim.
Ludzie się zmieniają.
- Jestem z ciebie dumny. - Dziękuję.
Mógłbyś na chwilę wyjść?
Pogadacie sobie? Dam wam minutkę.
- Zaraz wracam. Brawo. - Super.
Fantastycznie.
Ludzie się zmieniają.
Co ty wyprawiasz? Nie rób tego!
Nie! Proszę, nie!
O Boże!
- Co to… - Torebka.
Torebka!
Otwórz ją.
Brawo.
Trzymaj.
Zabierz to.
Nie potrzebujesz mnie już.
Potrzebuję. Żebyś dostarczył kciuk.
Nie. Słyszałeś, co mówił?
Musisz mnie zabić, żeby mnie do tego zmusić.
Nie ma mowy. Słyszysz?
Co ty robisz?
Mną się nie przejmuj. Oni mają twoje zdjęcie.
Wiedzą, kim jesteś.
Nie masz wyboru.
Mam wybór. Nie będę już dłużej tobą.
Wystarczy.
Uważaj!
Kim jesteś?
Na pomoc!
Zaraz zginę!
Boże!
Trzymaj się!
Wysoko tu!
Spadam!
- Żyjesz, Teddy? - Pomóż!
Spadam!
Nie utrzymam się!
Szlag!
O Boże.
Widzę kciuk!
- Widzę! - Łap go!
Dobra.
Zaraz go będę miał.
Mam!
Strzela do mnie! Kręci mi się w głowie!
Nie dopływa ci tlen do mózgu.
Przestań diagnozować i zabij go!
Teraz! Cholera!
Strzelaj!
- Trafiłeś mnie w tyłek! - Twój tyłek stanął na drodze.
Spadam!
- Schodzę! - Pomocy!
Pomóż mi.
Zaraz umrę!
- Rzuć torebkę. - Nie, bo spadnę!
Rzucaj. Wierzę w ciebie.
- Serio? - Mam postrzelony tyłek!
Nie chcę spaść!
Pomocy!
- Umieram! - Cholera.
Pomocy!
Pomocy! Nie zostawiaj mnie tutaj!
Nie ma szans.
Opuśćcie broń!
- No weź! - Uspokoisz się?
To tylko draśnięcie.
To nie draśnięcie, to strzał w tyłek.
Dzieciak z ciebie.
Masz nieźle zbite pośladki. Zaskakujące przy tym twoim boksie.
Mówiłem, że to kardio.
Dajesz ciału szansę na sukces.
Ale twoje pośladki też są niezłe.
Tak?
Powiedz, że skończyłeś.
Wpadłem w zasadzkę, ledwo przeżyłem.
- Słyszałaś coś od Marína? - Ja?
Nie. Co to za zasadzka?
- Rozpoznałeś go? Widziałeś twarz? - Nie.
Na pewno zawodowiec.
Jak tam drugi etap?
Mamy co trzeba od Greena.
Wracamy do Waszyngtonu na spotkanie z Marínem.
To będzie…
dziś o 21.00 w Hotelu Monarch.
Słyszałeś to?
Co?
Pośredniczka kłamała.
Co ty gadasz?
Powtórzyła pytanie. To znak zwlekania i kłamstwa.
Ciągle tak robiłem.
Dzisiaj rano w rozmowie z Lori też.
Pracowałem w sprzedaży dziesięć lat, znam to.
A ja ją znam od 20 lat.
- Widziałeś ją twarzą w twarz? - Nie.
Idziemy.
Co to jest?
Twój paszport.
Panie i panowie, tu kapitan samolotu.
Lot do Waszyngtonu potrwa trzy godziny.
Widziałem twoje akta.
Naprawdę.
Wiem o dziadku i niedźwiedziu.
Ciężka sprawa.
Żadne dziecko nie powinno tego przeżywać.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Wiem, że Debora…
nie chciałaby tego.
Myślisz, że mnie znasz?
Ja znam ciebie.
Widziałem twój kanalik na YouTube.
Siedem obejrzeń.
Jedno wideo sprzed trzech lat.
I siedem obejrzeń.
I trzy komentarze.
No.
Myślisz, że tu jesteś z powodu braku toneru?
Nie.
Jesteś tu, bo nie dotrzymujesz słowa.
Bo się boisz.
Bo nie umiesz niczego skończyć.
Nie masz jaj. Dosłownie walczysz z powietrzem.
Jedyne, co ci się udało, to ta biedna kobieta,
która nazywa się twoją żoną.
Mam przeczucie, że to też stedzisz.
Masz rację.
Zrozumiałem, że nie byłem najlepszym mężem.
Mogę pożyczyć telefon?
Tylko szybko i przez głośnik.
Tak!
Halo?
- Cześć, skarbie. - Teddy!
Jak leci?
Tęsknię, panie Ważna Prezentacja.
Ja też tęsknię.
Dzwonię, żeby przeprosić,
że zapominałem o twoich urodzinach i że wszystko umiem stedzić.
Nie przejmuj się.
Przejmuję się.
Wszystko w porządku?
Tak, naprawdę.
No dobrze.
Do zobaczenia.
Chcę się tylko upewnić, że dostałeś wiadomość o zmianie rezerwacji.
O 19.00 w L’Ambassadeur.
- To podobno niesamowite miejsce. - Tak…
Nie zdążyłem się pożegnać.
Halo?
Zobaczysz ją dziś w L’Ambassadeur.
Spotkanie jest o 21.00. Odpuszczasz mi?
Więcej. Powiem jej też, że przyjdziesz ze znajomym.
Prezydent Henderson i prezydent Wenezueli Arvito
będą otwierać dzisiaj nową ambasadę.
Chciałem zobaczyć to miejsce.
Podają sorbet z duriana.
Co to jest durian?
Yorktown wchodzi do restauracji z nieznanym mężczyzną. Odbiór.
- Rozpoznajemy go? - Nie.
To może być spotkanie z Marínem.
To materiał z kamer z L’Ambassadeur.
Chcesz trzymać przy sobie ten kciuk?
Pogadajmy.
Proszę.
Wyluzuj się, OK?
Powinieneś… Zabierz ręce.
To przez kamery? Przestań z tą paranoją.
Ktoś się do ciebie uśmiecha? Uśmiechnij się.
Spójrz na niego. Zachowuj się jak człowiek.
Może w tym będzie panu wygodniej?
Nie o takim spojrzeniu mówię.
- Dziękuję. - Przyjemność po mojej stronie.
Nie ma sprawy.
Postaraj się, dobra?
Jak wyglądam?
Kto z nią jest?
Jej przyjaciółka Anne, a co?
Nie mówiłeś mi o Anne.
Nie wiedziałem, że muszę mówić.
W czym problem?
Czuję się niezręcznie…
przy kobietach.
To jak jest z Deborą?
- Debora to co innego. - Czemu wszystko komplikujesz?
To jak rozmowa z Deborą.
- Cześć. - Tu jesteś!
- Hej, skarbie. - Cześć.
Myślałem, że więcej cię nie zobaczę.
Ale jestem.
A kto to?
To Człowiek z…
Equinox.
- No dobra. - No.
- Siadajmy. - Dobra.
- Hej, Teddy. - Hej, Anne!
Kto to jest, Santoro?
- Wygląda jak Marín? - Nie.
To musi być Człowiek z Toronto. To nasza szansa.
- Można lepszą rozdzielczość? - Nie.
Dajcie inną kamerę.
Kiedy Teddy napisał,
nie chciałam, żebyś czuł się dziwnie,
więc ją zaprosiłam.
Ale to nie musi być randka.
Znam Anne ze studiów.
Ale mogłaby być, Panie Wysoki i Przerażający.
Nie.
Nie mogłaby.
Bez paniki.
On tylko mówi, że jest zajęty.
Ma kobietę o imieniu Debora.
Debora to…
Dodge Charger 440 R/T, rocznik 1969.
Słucham?
Debora to auto?
Dodge 440 R/T to nie zwykłe auto.
Ma ośmiocylindrowy silnik, wysokie obroty…
to sprzęt bojowy.
- Cieszę się, że świętuję urodziny żony. - Tak, kochanie.
- We właściwy sposób. - Ładnie wyglądasz.
- Męski rozmiar. - Super.
Kupiłem w…
Fajny tatuaż.
Jesteś kucharzem czy…
Chciałem być.
Nie jest za późno.
Myślałem o tym.
O otworzeniu własnej, wspaniałej restauracji.
Ale potem pomyślałem o wszystkim
i nie wydaje mi się to…
realistyczne.
Serio?
Dlaczego nie?
Po prostu…
boję się.
A co, jeśli…
nikt nie przyjdzie?
Ja przyjdę.
Serio?
To musi być on. Mam wkraczać?
Czekaj na posiłki.
Gdzie jesteś, Davis?
Pięć minut.
Skończyłam pierwsza.
Kocham tę piosenkę. Patrzcie, tańczą.
Uroczo.
Zatańczymy?
- No nie wiem. - No chodź, skarbie.
To moje urodziny, a Santi nauczył mnie tango.
Co? Dlaczego?
- Bo chciałam się nauczyć. - Wstawaj.
- Było gorąco. - Oduczymy się teraz
tego, czego cię nauczył.
- Tylko dlatego, że masz urodziny. - Gotowy? Chodźmy.
Nie, ja nie tańczę.
- Nie chcesz czy nie umiesz? - Nie chcę.
Chodźmy.
- Wstawaj, kowboju. - Nie, ja…
- Dziękuję. - Już dobrze.
Chodź, wariacie.
Umiesz tańczyć.
- Poruszaj ciałem. - Krępuję się.
Wyluzuj się. Poruszaj kończynami.
Nieźle.
Poruszaj rękami.
Nie tak, mniej dziwnie.
Wyluzuj, o tak!
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
Mój kraj mnie potrzebuje. Od tego zależy jego bezpieczeństwo.
Nie graj bohatera.
- Będę za minutę. - Wchodzę.
Zostań na pozycji.
Ręce tutaj.
Zaszalej trochę.
Ale sukienka.
Muszę do łazienki.
- Dobra. - Szybciutko.
Musimy iść.
- Nie muszę nigdzie iść. - Natychmiast!
Faceci zwykle nie chodzą razem do łazienki.
- Idziemy! - A co z tańcami?
- Co tam się dzieje? - Santoro, odbiór.
Idę na tyły.
Nie ma ich.
Ruszaj się!
Co się dzieje?
Ten facet tu jest.
- Kelner? - Nie kelner.
Facet z Portoryko, który chciał nas zabić.
- Myślisz, że Anne mnie lubi? - Co?
- O czym ty gadasz? - Tańczyłem.
- No wiesz… - Ogarnij się!
On chce nas zabić!
Wróć do bycia zabójcą i skup się na naszych kłopotach!
Nie słuchasz mnie?
On tu jest!
Kto?
Ja.
Człowiek z Miami.
Oddaj mi kciuk.
Natychmiast.
Podaj mi go do ręki.
Kciuk. Co ty robisz?
Przestań.
Nie wierzę, że włożyłeś go do torebki po czipsach.
- Czipsy cię obrzydzają? - Tak.
Ale w sumie konserwanty
zabezpieczają kciuk.
Nikt o tym nie myśli.
Miała rację. Straciłeś kontrolę.
Ona?
W sensie pani Toronto, twoja pośredniczka.
Powiedziała, że znów jest tak jak w Minnesocie.
Mówiłem ci.
Nie pomagaj mi!
Jestem z tobą!
Weź broń!
Jest w brudnej wodzie!
Mam ją! Mam broń!
Odsuń się!
To go zastrzelę! Odsuń się!
Strzelaj!
- No weź. - Spudłowałem.
Wynocha stąd!
- Front czysty. - Posiłki już jadą.
Sprawdzę kuchnię.
Żyjesz?
Było dobrze, póki mnie nie postrzeliłeś.
- To niechcący, przepraszam. - Jasne.
Pomóc ci?
Tak. Chodźmy.
- Zaczekaj. - Szybko.
Nie. Musimy tam wróci po Lori.
Idziemy teraz do Hotelu Monarch.
- Co takiego? - Musimy odebrać kciuk.
Są jej urodziny!
Wsiadaj.
Co?
Ty prowadzisz.
Mam ukraść wóz policyjny? Nie widzisz ironii?
- Czarny koleś kradnie wóz policyjny? - Wskakuj.
Przestań.
Ty będziesz ponosił konsekwencje.
Ty będziesz rozmawiał z Lori!
Nie będę odpowiadał za to, co z tego wyniknie!
- Miałeś być normalnym człowiekiem. - Jedź!
Hola, mi amor.
Jakiś człowiek twierdzi, że ma co trzeba od pana Greena.
Pułkowniku.
- Kto to? - No sé.
Jestem
Człowiekiem z Miami.
Wyższy standard. Niespodzianka.
Nie lubię niespodzianek.
- Dlaczego mam ci ufać? - Bo ja tak mówię.
To mój człowiek.
A gdzie jest pan Green?
Nie mógł przyjść. Ale…
Jego kciuk tak.
Zapłata nadejdzie po fajerwerkach.
Dobrze, przyjacielu.
Nie ma ich tu.
- I zniknął wóz policyjny. - Śledzimy go.
Jadą na spotkanie z Marínem. Ruszać się!
Czy my pomagamy Marínowi?
Chcę tylko moją kasę.
Kumam.
To jak w Minnesocie z tymi ludźmi, których zabiłeś.
Dokładnie tak samo.
Nikogo nie zabiłem w Minnesocie.
Zabiłeś całą masę.
- To robią zabójcy. Zabijają. - Nikogo nie zabiłem!
Miałem właśnie nacisnąć spust.
Facet był nałogowym hazardzistą.
Był winny masę kasy…
niewłaściwym ludziom.
I zobaczyłem dzieciaka.
Takiego jak nad jeziorem?
Ja…
chciałem przerwać to koło.
Przykro mi.
Ale kiedy go puściłem wolno,
facet dostał szału.
Skąd miałeś wiedzieć, że tak będzie?
Powiedział: „Jeśli mnie puścisz, dostanę szału”.
Tak czy owak,
biorę tę kasę i kończę z tym.
I otworzysz restaurację? Ile ci potrzeba?
Osiem milionów.
Za to można otworzyć całą sieć restauracji.
Chcę, by była wyjątkowa.
Zawsze myślałeś o ośmiu?
Pewnie zacząłeś od dwóch.
Boisz się tak jak ja.
Przysięgam na mój honor,
że nikt dzisiaj nie zginie.
Na tyle, na ile da się to przewidzieć.
Ale musisz być mną
ostatni raz.
Dziękuję, Jessica.
Jesteśmy w Waszyngtonie na otwarciu ambasady,
gdzie nowy prezydent wygłosi mowę.
Śniłem o tym dniu.
Nowa ambasada Wenezueli.
Przyjaciele ze Stanów Zjednoczonych…
- Proszę. - Con gusto.
Jak wiecie, relacje między naszymi krajami…
WPISZ KOD
Świętują otwarcie.
Wysłaliśmy im deser.
Zjedzą ciastka, a potem ich zabijemy.
Mam nadzieję, że też widzicie ten budynek jako początek nowej ery.
Podaj kod Coughlina.
Jak każdy Wenezuelczyk
w sytuacji międzynarodowej,
mam świadomość trudnej historii
mojego ukochanego kraju.
GOTOWE UZBROJONE
Proszę pani.
Mamy gościa.
Poproszę kciuk.
Teraz.
Stójcie!
Ci ludzie to oszuści.
Kto tak powiedział?
- Człowiek z Toronto. - O, krwawi kroplami na czerwono!
Nie mamy na to czasu. Co się dzieje?
Przerwać to.
Miło poznać, pułkowniku.
To nie jest Człowiek z Toronto.
Człowiek z Toronto jest…
Jaki jest?
Powiedz. Chcę to usłyszeć.
- Mam zdjęcie. - To twoja wpadka, przyjacielu.
Rozumiem.
On wyraźnie kłamie.
Nazywa się Teddy Jackson.
Tak się nazywam? To oczywisty pseudonim.
To jest Człowiek z Toronto.
Znam go od lat.
To mój kierowca, Wendell,
z którym rozmawiasz przez telefon od 20 lat.
Opuście broń. Stresujecie go.
Brzuch go boli w obecności broni.
Kto jest Człowiekiem z Toronto?
Chwilę, pułkowniku Marinara. Znacie mnie.
Ona tak powiedziała, nie ja.
Powiedzcie mi o mnie coś nowego.
Bo ja siebie znam.
Co ty wiesz o mnie, czego ja mogę nie wiedzieć?
Kim jest Debora?
O to pytasz?
Słyszałeś, Wendell?
Chce usłyszeć o Deborze.
Niczego nie ukrywam.
Debora to Dodge Charger, rocznik 1969.
- 440 R/T… - 440 R/T.
Wiesz, co to znaczy?
Że ma wielki zad, a w nim stabilizator do kręcenia tyłkiem.
Kiedy jadę ulicą, wszyscy mnie słyszą.
Wciskam i wyciskam gaz. Pieszczę moje auto.
Ale ty tego nie wiesz, bo mnie nie znasz.
A wiesz dlaczego? Bo nigdy mnie nie widziałaś.
Celowo.
Tak robię interesy.
Koniec z szeptaniem.
Podkręcamy głośność.
Bo marnujesz mój czas.
Myślisz, że czekałbym aż do teraz, by z tobą porozmawiać,
by ci się pokazać?
Moje prawdziwe ja?
Człowieka, którym jestem, a nie tego, za którego mnie brałaś?
Wiem, kim jestem.
I nie mów mi, kim nie jestem.
Bo zamieszasz wszystkim w głowach.
Wiedziałem, że tak będzie.
Czujecie to? Bo ja tak.
Chcecie ograć Człowieka z Toronto.
Nie uda wam się!
To ja ogrywam!
To pomyłka.
Ty jesteś pomyłką!
To jakiś popierdol!
Kto będzie kwiczał?
Słyszycie ten dźwięk?
- FBI! Wszyscy na ziemię! - Nie ruszać się!
Dokąd idziesz?
Nie mam broni!
Szlag.
Lori!
Spójrz na to.
Dopasowali odcisk. To nie Green.
To był ten gość.
Kto to, u diabła?
To on trzymał zakładników w Portoryko.
Bomba by nie wybuchła.
Człowiek z Toronto nie miał zamiaru tego zrobić.
Jesteś szczęściarzem, że masz Lori.
Taka kobieta zdarza się raz w życiu.
Dziękuję.
Uratowałeś dzisiaj świat.
I straciłem mój.
Nie dzisiaj, Stephanie.
Tu Teddy. Oddzwonię.
Dzwoniłam do Marty’ego, bo się martwiłam.
Powiedział mi o pracy.
Potrzebuję czasu, Teddy.
Nie wiem ile.
Nie czuję, że cię znam.
Nie wiem, czy sam siebie znasz, czy wiesz, czego szukasz i potrzebujesz.
Chciałam, żebyś raz ze mną był.
Jak obiecałeś.
Przepraszam.
Wiedziałam, że odbierzesz.
Z sentymentu.
Znasz zasady, Toronto.
Nie ma kasy za nieskończoną robotę.
Przywieziesz pieniądze do Yorktown
albo zabiję twojego kumpla.
Co na to twoja nowa moralność?
Plotki o mojej moralności są przesadzone.
Jesteś głupia, jeśli myślisz, że oddam ci pieniądze.
Wiesz, co to oznacza, prawda?
Nie patrz tak na mnie, Deb.
Masz na mnie zły wpływ.
Ten nie.
Myślałam, że nie żyje.
MOSKWA
- Przegrana. - Jeszcze raz.
Pański kredyt osiągnął limit.
Proszę pana.
Więzienie.
CZŁOWIEK Z TOKIO
Idealnie.
TOKIO
Proszę!
Nie!
No proszę. Ci się zaangażują.
Chłopaki, chyba nas czeka wypłata.
Co za głupota.
JADĘ DO MAMY, POCIĄG O 16.00.
NIE WSIADAJ. LECĘ DO CIEBIE!
Już pędzę, Lori!
Tego nie mogę stedzić.
Pamiętasz mnie?
- Człowiek z Miami. - O, nie.
- Gdzie on jest? - Nie wiem, o czym mówisz.
Gdzie on jest?
Nie wiem. Wziął kasę i zostawił mnie na pastwę losu.
Gdzie on jest?
Gdzie twój kumpel?
To nie mój kumpel.
Nie mam z nim nic wspólnego.
Toronto.
- Nie rób tego! - Nie!
Wróciłeś po mnie.
Źle mi było z myślą, że zginiesz.
Robię się miękki.
Walnąłeś mnie w plecy kijem, sukinsynu.
Muszę złapać Lori na stacji kolejowej.
Tak, czytałem wiadomość.
Zhakowałeś mój telefon?
Tylko ty wiesz, kim jestem, co czyni z ciebie kłopot.
Chodźmy po twoją dziewczynę.
Tam!
- Na ziemię! - Szlag!
Proszę, proszę. Patrzcie, kto to.
- Kto to jest? - Ludzie z Tacomy.
Wdałeś się w bójkę z jakimiś średniowiecznymi ludźmi!
Co, do…?
Postrzeliłeś mi nogę!
Fitness Marty’ego! Przejdziemy przez klub.
Świetny pomysł. Weź to.
Nie chcę.
Ty sukinsynu!
Nadchodzę!
Ktoś trafiony?
Cholera, spudłowałem.
Hej, Marty!
- Teddy? - Gdzie jesteś?
Nie strzelaj! Wezmę cię z powrotem do pracy!
Nikt do ciebie nie strzela! Żryjcie ołów!
Daj mi klucze do tylnych drzwi! Dawaj!
Chodźmy.
- Wyrzuciłeś świetną broń. - Nie miała kul.
- Przecież mam zapasowe. - Ja nie miałem.
Już nie żyjesz, Toronto.
- Kto to jest? - Człowiek z Moskwy.
Nie masz dokąd uciekać.
Sugeruję kontakt.
Uważaj!
Rzuć to!
Jesteś mój.
Jesteś mój, Toronto!
Musimy pędzić na stację!
Mam świadomość czasu!
Stój!
Dlaczego?
Bo zaraz poczujesz coś na własnej skórze.
Na pomoc!
Dajesz!
Nie żyjesz, Toronto!
Dziękuję.
Miałem go.
Jasne.
Na ziemię!
To już koniec, Toronto.
Wstawaj, idziemy.
Gdzie jesteś, Toronto?
Gnoju!
Nie chcę tak skończyć.
Co to?
To moja wypłata.
To był twój ostatni czek, Toronto.
MARZENIA TRZEBA WYCISKAĆ!
Ćwiczysz te teksty przed lustrem?
A ty recytujesz XVIII-wieczną poezję przed lustrem?
XIX-wieczną, sukinsynu!
Jednak kontakt?
Boże drogi!
Uratowałeś mi życie.
Złamałem rękę.
To nie jest normalne.
Zabiorę cię na stację.
Którędy?
Oddawaj moje pieniądze.
No weź.
- Wkurzyła się. - Biegnij!
Szybko, do fabryki!
Biegnij! Idzie!
Uważaj! Cholera!
Teddy, co ty wyprawiasz?
Powiedz wszystkim, żeby uciekali!
Oddawaj kasę!
Szlag! Biegnij!
Wszyscy mają opuścić budynek.
- Który guzik? - Nie wiem.
W domu mam klamki, nie guziki. Naciśnij coś.
Aktywacja bojlera.
- Cholera. - Proszę.
Chyba straciłeś swój talent w Minnesocie, co?
To smutne, gdy twardziel mięknie.
Puść go. Masz mnie.
Dobrze.
Co to jest?
Klucze do Debory.
Kasa jest w bagażniku.
Teraz masz szansę dokończyć, co zacząłeś.
Nie wiem, co mam robić. Nacisnąłem wszystkie guziki.
Teraz go wypuść.
Zapomniałeś, jak to działa?
Nie puszczamy ludzi wolno.
- Mówiłeś, żeby nie naciskać dźwigni. - Oni znikają.
- Jest dźwignia? - Tak.
Twój przyjaciel zniknie pierwszy na twoich oczach.
- Pociągnij dźwignię. - Mówiłeś, żeby nie.
Ale czasem tak.
Tak jak teraz.
I wciąż nic.
- Dalej! - Chyba zrobiłeś spięcie.
O nie.
Nie!
Ja to zrobiłem?
Mam nadzieję, że się cieszysz. Przez ciebie ugotowałem białą kobietę.
Przestań!
Po prostu umrzyj!
Zrobiłeś ludzką tempurę.
Pomijając kwestię zabijania,
tak między nami mówiąc, to nie pachnie źle.
Ale w powietrzu śmierdzi gazem.
Nie ludzkimi gazami,
ale wiesz, paliwem.
Gazem z butli czy coś.
- Cholera. - Też to czujesz?
Wysadziłeś magazyn.
Razem wysadziliśmy.
Mówiłeś, żeby nic nie mówić.
Ale…
Nie mam się zbytnio komu zwierzyć.
Te ostatnich parę dni było…
było…
nie mogę powiedzieć, że dobrych.
Ale w pewnym sensie…
W jakiś dziwny sposób mnie zainspirowałeś.
Tyle razem przeszliśmy…
i sprawiłeś, że chcę być lepszy.
Mam nadzieję, że ja też…
miałem na ciebie taki wpływ.
Może moglibyśmy zostać przyjaciółmi.
Nie chcę się roztkliwiać, ale czuję, że jest moż…
Gdzie twój kumpel?
Ktoś ty?
Człowiek z Tokio.
Przyjechałem zabić Toronto.
Nie mam czasu.
Kiedy to się skończy?
Kończy się teraz.
Po tym, jak go wykończę.
Jedź po Lori.
- Co ty gadasz? - Wskakuj.
- Pożyczasz mi Deborę? - Tak, znajdę cię.
Dwie rzeczy.
Pierwsza: zarysujesz ją, a cię zabiję.
- A druga… - Nie zapomnij o pierwszej, wiem.
- Dobra. - Dzięki, pa!
Spadaj już.
Ścigamy Dodge Chargera 440 R/T, rocznik 1969.
Zostajemy w tyle.
Dawaj, Teddy.
Uwaga!
Teddy!
Nadchodzę, Lori!
Przyjazd pociągu z Armon za pięć minut.
Lori!
Teddy?
- Hej. - Co ci się stało?
Wiele rzeczy.
Skarbie, ty krwawisz.
To nie tylko moja krew.
- Potrzebujesz lekarza. - Nie.
Nie tego potrzebuję.
Przemyślałem to.
Wiem, czego potrzebuję.
Ciebie.
Ciebie, Lori.
Tylko ciebie.
Przepraszam, Lori.
Niedobrze.
Bardzo źle.
- To… - Policja!
Podejrzany zatrzymany.
ROK PÓŹNIEJ
Pamiętasz, że na początku nawet nie patrzył w oczy?
Teraz jest jak ryba w wodzie.
Okazało się, że Pan Wysoki i Przerażający szczeka, ale nie gryzie.
Chyba zaczął od nowa.
Zapomniał o zamarzniętym niedźwiedziu nad jeziorem.
- Kompletnie. - Smakowało wam to?
- Teddy. - Nie wiem, co to jest.
Sorbet z duriana.
Nie smakuje mi, ale zjem, żeby nie być niegrzeczny.
- Gratulujemy nowej restauracji. - Witam!
- Cześć! - Oto i on.
Lori, pięknie wyglądasz. Jak tam, rośnie maluszek?
- Co? - Ciągle mam ochotę wszystkich mordować.
Też tak miałem.
- Cześć, skarbie. - Hej.
- Dzięki. - Na mój koszt.
- Daj spokój. - Nie…
- Dobra. Miło z twojej strony. - Weź ręce.
To trójka czy ósemka, bo nie widzę?
- Widzisz? - Toner się kończy.
Co to za facet bez zapasowego toneru?
To ósemka.
Dzięki za pyszny posiłek.
Doceniamy. Następny na nasz koszt.
- Mam wieści. Zaraz wracam. - Jasne.
- Chodź no. - Dobra.
Chodź. Gotowy?
Uczyniłem cię partnerem w mojej siłowni online.
Wielka chwila.
Świętuję, a ty będziesz świętować ze mną.
Oto pierwsza rata za twój samochód.
To jedynka czy siódemka?
Jedynka.
Chcę Deborę z powrotem.
Podwozie przecięło na pół, silnik praktycznie wyparował.
Nie ma jej.
- To twój problem. - Spierdalaj!
Nie wierzę, że to zrobiłeś!
Brawo, tak trzymać!
Witajcie na Teddyboksie.
Jestem Teddy Jackson i wiecie co?
Tutaj jedynym twoim przeciwnikiem jesteś ty. Pamiętaj o tym!
Mamy teraz własną siedzibę, więc nadchodzą zmiany.
Jest coraz lepiej!
Mamy jedne zajęcia online w tygodniu.
Mogę do was mówić na żywo.
A dzisiaj mamy pierwszą rozmowę online.
Nasz rozmówca jest w Toronto.
Dobra. Słucham.
Śniła mi się zeszłej nocy.
Bardzo obrazowo.
Chciałbym panu przypomnieć, że to transmitujemy.
Mamy około 8000 widzów, nie wspominając o dzieciach.
- Więc może… - Tęsknię za nią.
Z pewnością słusznie, ktokolwiek to jest.
Doskonale wiesz kto.
Debora.
Zabiłeś ją.
Przestań.
Nie na żywo.
Nie oskarża się kogoś o morderstwo bez dowodów.
To poważne oskarżenie.
I nieprawdziwe.
Może powinienem przyjechać i bezkontaktowo potraktować ci twarz.
Albo nie.
Jesteśmy online, więc nie trzeba fatygować się z Toronto,
żeby ze mną porozmawiać.
Nie jestem w Toronto, Teddy.
To znaczy? W jakim sensie?
Gdzie jesteś?
Stoję na zewnątrz.
O k****.
Napisy: Małgorzata Rokicka