Όταν ο Μαστροτζεπέτο έφτιαξε τον Πινόκιο,
είχε ήδη χάσει έναν γιο.
Αυτό συνέβη αρκετά χρόνια πριν εμφανιστώ,
αλλά έμαθα την ιστορία.
Κι έγινε δική μου ιστορία.
ΚΑΡΛΟ
Ο Τζεπέτο έχασε τον Κάρλο στον Μεγάλο Πόλεμο.
Πέρασαν μόνο δέκα χρόνια μαζί.
Αλλά ήταν λες κι ο Κάρλο είχε πάρει τη ζωή του γεράκου μαζί του.
-Μπαμπά! -Ναι;
-Μάντεψε τι είδα! -Τι;
-Μάντεψε! -Δεν έχω ιδέα.
Είδα αεροπλάνα!
Αλήθεια; Ωραία.
-Τι φτιάχνεις τώρα, μπαμπά; -Μάντεψε.
-Στρατιώτη; Μάγο; Μάγισσα; -Όχι.
Όχι. Θα περιμένεις και θα δεις, Κάρλο.
Όλα τα καλά πράγματα θέλουν υπομονή.
Δεν τους έλειπε τίποτα.
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Ήθελαν μόνο ο ένας τη συντροφιά του άλλου.
Κι η γριά μάγισσα προειδοποίησε τον μικρό σκαντζόχοιρο
"Μη λες ψέματα,
αλλιώς η μύτη σου θα μεγαλώσει και θα φτάσει
ως εδώ!"
Θα μεγάλωνε η μύτη του;
Τα ψέματα, αγαπημένε μου γιε, ανακαλύπτονται αμέσως,
γιατί είναι σαν μεγάλες μύτες.
Τις βλέπουν όλοι εκτός απ' αυτόν που λέει το ψέμα.
Κι όσο περισσότερα ψέματα λες, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.
Θα μου τραγουδήσεις το τραγούδι της μαμάς για να κοιμηθώ, μπαμπά;
Εντάξει.
Γιε μου, γιε μου
Ήλιε μου λαμπρέ μου
Φεγγάρι μου
Πιο ψηλά, μπαμπά!
Αστέρι μου
Ουρανέ μου καθαρέ
Αν μου έριχνες μια ματιά
Η καρδιά μου θα χτυπούσε δυνατά
Για δοκίμασε.
Κι αν με κρατούσες αγκαλιά
Σας ευχαριστώ.
Θα γέμιζε και πάλι η καρδιά
Ξανά
Για σένα.
Για μένα;
Είσαι ό,τι αγαπώ στη ζωή πιο πολύ
Κι απ' του ήλιου τη δύση, από κάθε εποχή
Με γεμίζεις χαρά
Να τραγουδώ με κάνεις τα πρωινά
Το ίδιο και τα βράδια
Είσαι τα πάντα για μένα
Και σ' αγαπώ
Τράβα, Κάρλο! Τράβα!
Είσαι ο γιος μου
-Καταπληκτική δουλειά, Τζεπέτο. -Ευχαριστώ.
Είσαι ο ήλιος ο χρυσός μου
Πρόσεχε, Κάρλο!
Όταν χάνεται μια ζωή, φυτρώνει άλλη.
Τι λες γι' αυτό;
Όχι, Κάρλο.
Πρέπει να 'ναι τέλειο.
Πλήρες. Βλέπεις;
Από εδώ λείπουν φολίδες.
Γιε μου
Ήλιε μου
Λαμπρέ μου
Καληνύχτα, μπαμπά.
Καληνύχτα, γιε μου.
Λατρεύω τα καινούρια μου παπούτσια!
Χαίρομαι πολύ, Κάρλο.
-Θα πάμε πρώτα στην εκκλησία; -Ναι.
Γεια σου, σκυλάκι!
-Καλημέρα! -Καλημέρα!
Μαστροτζεπέτο, θα τελειώσεις σήμερα τον Εσταυρωμένο;
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε.
-Κυρίες μου. -Τι τελειομανής!
Πρότυπο Ιταλού πολίτη.
Και πολύ καλός πατέρας.
Κάρλο, ωραία παπούτσια. Πιάσε!
Σας ευχαριστώ.
-Καλημέρα. -Γεια!
Μποντζόρνο, ντοτόρε!
Κάρλο.
Τζεπέτο.
Ναι…
Είναι υπέροχος, μπαμπά.
Κοντεύει η ώρα να γυρίσουμε σπίτι;
Σχεδόν. Στείλε μου λίγο ακόμα κόκκινο, Κάρλο.
Ξέχασα να σου δείξω τι βρήκα!
Τι, γιε μου;
Θα δεις.
Το τέλειο κουκουνάρι.
Έχει όλες τις φολίδες!
Σκέφτηκα να το φυτέψω και να δω το δέντρο να φυτρώνει.
Και μετά να φτιάξω παιχνίδια. Όπως εσύ.
Νομίζω ότι είναι η καλύτερη ιδέα που είχε ποτέ αγοράκι, Κάρλο.
Δεν είναι;
Τι είναι αυτός ο ήχος; Αεροπλάνο;
Μάζεψε τα εργαλεία.
Γρήγορα.
Θα πάμε σπίτι στη ζεστή φωτιά και την καυτή σουπίτσα.
-Να πιούμε και ζεστή σοκολάτα; -Βεβαίως.
Φαίνεται μέρα για ζεστή σοκολάτα, έτσι;
Ναι. Εντάξει.
Μπαμπά, τι συμβαίνει;
Τίποτα. Σίγουρα δεν είναι τίποτα, αλλά…
Στάσου. Το κουκουνάρι μου.
Αργότερα μαθεύτηκε ότι το χωριό του Τζεπέτο δεν ήταν καν στόχος.
Τα αεροπλάνα γυρνούσαν στη βάση.
Έριξαν τις βόμβες απλώς για να ελαφρύνουν τα έρμα.
Κάρλο!
Όχι…
Κάρλο.
Ο Τζεπέτο δεν έφυγε ποτέ από εκεί.
Κι αυτό ήταν.
Δούλευε πολύ λίγο.
Έτρωγε ακόμα λιγότερο.
Κι ο Εσταυρωμένος στην εκκλησία παρέμεινε ημιτελής.
Τα χρόνια πέρασαν.
Ο κόσμος προχώρησε…
αλλά ο Τζεπέτο όχι.
Και τότε εμφανίστηκα εγώ.
Ήμουν συγγραφέας.
Κι έψαχνα χρόνια τις ιδανικές συνθήκες
για να βάλω στο χαρτί τη συναρπαστική ιστορία της ζωής μου.
Ώσπου, επιτέλους,
το βρήκα.
Το καταφύγιό μου.
Το σπίτι μου.
Εδώ θα έγραφα τα απομνημονεύματά μου.
Και θα 'ταν φοβερή ιστορία!
Έζησα στο τζάκι δικηγόρου στη Σαρδηνία.
Ταξίδεψα στην Αδριατική σε ψαροκάικο.
Ξεχειμώνιασα στο Περού με έναν καταξιωμένο γλύπτη.
Τερετίσματα της Νιότης μου
του Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ.
Σε ονειρεύτηκα, Κάρλο.
Ονειρεύτηκα ότι ήσουν πάλι εδώ, μαζί μου.
Γιε μου.
Συμφορά μου.
Μακάρι να γυρνούσες πίσω.
Λυπάμαι πολύ.
Είδα τον γεράκο να κλαίει και συγκινήθηκα.
Και, τελικά, δεν τον έβλεπα μόνο εγώ.
Στις πολλές περιπλανήσεις μου,
έμαθα ότι παλιά πνεύματα ζουν στα βουνά, στα δάση,
που σπάνια εμπλέκονται στον ανθρώπινο κόσμο.
Αλλά πού και πού το κάνουν.
Θέλω να γυρίσεις, Κάρλο.
Εδώ πέρα!
Μαζί μου!
Γιατί δεν ακούς τις προσευχές μου;
Γιατί;
Πού είχαμε μείνει;
Α, ναι. Στους περουβιαν…
Μα τις κεραίες μου!
Θα τον πάρω πίσω!
Θα ξαναφτιάξω τον Κάρλο.
Απ' αυτό το καταραμένο πεύκο!
Τι στο καλό!
Όχι!
Είναι το σπίτι του τρόμου!
Θα σε τελειώσω αύριο.
Ναι, αύριο.
Δρόμο!
Φύγετε από εκεί. Δρόμο!
Στα τσακίδια.
Όχι. Αυτό είναι δικό μου σπίτι!
Μην μπαίνετε. Φύγετε.
Φύγετε από εδώ. Φύγετε!
Ναι, έτσι μπράβο.
Μικρό ξύλινο αγοράκι.
Με την ανατολή να σηκωθείς και να περπατήσεις.
Συγγνώμη, θέλετε κάτι; Για το σπίτι μου μιλάμε.
Μπορώ να ρωτήσω ποια στο καλό είστε;
"Στο καλό";
Προστάτιδα.
Νοιάζομαι για τα μικροπράγματα.
Τα ξεχασμένα πράγματα.
Τα χαμένα.
Εγώ είμαι ο Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ, ιδιοκτήτης του σπιτιού.
Κι έχω δικαίωμα να ενημερωθώ σχετικά με τις μηχανορραφίες σου
που αφορούν το σπίτι μου.
Εφόσον μένεις ήδη στην καρδιά του ξύλινου αγοριού,
ίσως με βοηθήσεις.
Τι θες να κάνω;
Να τον προσέχεις.
Να τον βοηθήσεις να γίνει καλός.
Δεν είμαι νταντά, κυρία μου. Μυθιστοριογράφος είμαι, αφηγητής.
Επί του παρόντος, γράφω τα απομνημονεύματά μου.
Κοίτα, σ' αυτόν τον κόσμο, παίρνεις ό,τι δίνεις.
Αν αναλάβεις αυτήν την ευθύνη, θα σου πραγματοποιήσω μια ευχή.
Οποιαδήποτε;
Ό,τι θέλω;
Να εκδοθεί το βιβλίο μου;
Δόξα; Πλούτη;
Οτιδήποτε.
Ίσως μπορώ να βοηθήσω.
Το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Έξυπνο, έτσι;
Ξύλινο αγοράκι φτιαγμένο από πεύκο.
Θα σε λέμε
Πινόκιο.
Με την ανατολή να σηκωθείς
και να περπατήσεις.…
και να προσφέρεις χαρά και συντροφιά
στον άμοιρο, συντετριμμένο αυτόν άνθρωπο.
Γίνε γιος του.
Γέμισε τις μέρες του με φως,
ώστε να μην είναι ποτέ μόνος.
Ποιος είναι εκεί;
Σε προειδοποιώ!
Έχω όπλο!
Καλημέρα, μπαμπά!
Τι είναι αυτό; Τι είδους μαγεία;
Ήθελες να ζω. Ζήτησες να ζω.
Ποιος είσαι;
Με λένε Πινόκιο!
Είμαι γιος σου!
Δεν είσαι γιος μου! Μη με πλησιάζεις!
Το αγόρι λέει αλήθεια, Μαστροτζεπέτο.
Είναι γεμάτο κατσαρίδες!
Τι είναι αυτό;
Όλα αυτά που τώρα θωρώ
Όχι, μη με πλησιάζεις!
Όλα καινούρια τα θεωρώ
Κάνε πίσω! Μη με πλησιάζεις!
Πώς το λένε αυτό;
Ρολόι είναι. Μην το αγγίζεις!
Και τι κάνει αυτό;
Κελαηδάει στις έξι η ώρα.
Μη!
Πώς το λένε αυτό;
Αυτό είναι σφυρί.
Και τι κάνει αυτό;
Χτυπάει. Σπάει. Διαλύει.
Πόσο το λατρεύω!
Όλα καινούρια τα θεωρώ
Τα θεωρώ
Γεμάτος ο κόσμος με λέξεις αστείες
Σαν κουδουνάκια ηχούν οι λεξούλες αυτές
Φέγγουν και λάμπουν
Χορεύουν στο μυαλό σαν στιχάκια κι αυτές
Οι αστείες λεξούλες αυτές
Πώς το λένε αυτό;
Δοχείο νυκτός.
Και τι κάνει αυτό;
Να…
Πόσο το λατρεύω!
Όλα καινούρια Όλα καινούρια τα θεωρώ
Μη…
Πόσο το λατρεύω!
Σταμάτα!
Όλα καινούρια τα θεωρώ
Αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό, μπαμπά!
Δεν είσαι γιος μου!
Πας καλά;
Μπαμπά;
Συγγνώμη.
Να…
Μείνε εδώ. Μη βγεις έξω.
Ώρα για εκκλησία.
-Εκκλησία; Θέλω κι εγώ. -Μείνε εκεί.
-Εκκλησία! -Κατάλαβες;
Εκκλησία!
Όχι, σου είπε να μείνεις εδώ.
Πάω στην εκκλησία!
Να χαρείς, σταμάτα! Να υπακούς τον μπαμπά σου.
Να υπακούω;
Να κάνεις ό,τι σου λέει.
Δεν θέλω να υπακούω.
Κοίτα,
το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς.
Όπως έλεγε ο καλός μου ο μπαμπάς…
Πάω στην εκκλησία.
Γεια!
ΠΙΣΤΕΥΩ - ΥΠΑΚΟΥΩ - ΜΑΧΟΜΑΙ
Εντάξει, γεια!
Κοίτα, πατέρα. Εκεί!
Τι είναι αυτό;
Μπαμπά!
Μιλάει!
Μπαμπά! Εδώ!
Πινόκιο.
Εγώ είμαι.
Ήρθα στην εκκλησία.
Είναι δαίμονας!
Μαγεία!
Μαλόκιο!
Πινόκιο.
Όχι, σας παρακαλώ!
Μια μαριονέτα είναι.
Για ψυχαγωγία.
Αν είναι έτσι, πού είναι τα σχοινιά;
Όντως. Ποιος σε ελέγχει, ξύλινο αγόρι;
Εγώ τον ελέγχω.
Εσένα ποιος σε ελέγχει;
Κανείς δεν μιλάει έτσι στον κυβερνήτη.
Μια μαριονέτα είναι μόνο.
Όχι. Είμαι φτιαγμένος από σάρκα και οστά και κρεατάκια!
Είμαι αληθινό αγόρι!
-Δαίμονας! -Τέρας!
Είναι ένα βδέλυγμα.
-Διαβόλου έργο. -Αρκετά!
Εδώ είναι ο οίκος του Θεού!
Ανόητε μέθυσε!
Σκάλισες αυτό το πράμα,
ενώ ο Ιησούς μας παραμένει ημιτελής τόσα χρόνια;
Πάρε από εδώ αυτό το ανίερο πράμα. Αμέσως!
Μάλιστα, πάτερ.
-Ντροπή σου, Τζεπέτο! -Στην πυρά!
-Λυπάμαι. -Κομματιάστε τον!
-Λυπάμαι. Όλα θα πάνε καλά. -Δρόμο!
-Ανάθεμά σε, Τζεπέτο! -Θα τον τιμωρήσει ο Κύριος!
Έξω από εδώ!
-Σταμάτα να κουνιέσαι, να χαρείς. -Γεια!
Ο Κάρλο δεν φερόταν ποτέ έτσι.
Μπαμπά, γιατί μεγάλωσε η μύτη μου σήμερα;
Είπες ψέματα, Πινόκιο,
και το ψέμα είναι τόσο φανερό όσο κι η μύτη σου, και…
Κι όσο περισσότερα ψέματα λες, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.
Έτσι δεν είναι;
Αυτό… Ναι, έτσι είναι.
-Ορίστε. -Σοκολάτα.
Ευχαριστούμε, Τζεπέτο. Σ' ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
Φιτιλάκη, κάτσε δίπλα στο τζάκι.
Ήρθαμε να μιλήσουμε για το περιστατικό στην εκκλησία.
Η κοινότητα ξαφνιάστηκε με το δημιούργημά σου.
Ως κυβερνήτης,
πρέπει να βεβαιωθώ ότι η μαριονέτα σου δεν απειλεί την κοινότητα.
Όχι, καμία σχέση.
Μη μου πεις ότι αυτό είναι ζεστή σοκολάτα.
Μαριονέτα είσαι. Δεν έχεις φάει ποτέ τίποτα.
Μάλλον γι' αυτό πεινάω τόσο πολύ.
Πεινάω, μπαμπά. Πεθαίνω της πείνας!
Όχι!
Άντε να κάτσεις κοντά στο τζάκι, να μιλήσω με τους καλεσμένους.
Δεν θέλω. Θέλω ζεστή σοκολάτα!
-Σε παρακαλώ, μπαμπά. Σε παρακαλώ! -Σώπα.
Ορίστε.
Τι καλά! Σ' ευχαριστώ!
Ναι, Πινόκιο. Άντε να ζεστάνεις τα πόδια σου στη φωτιά.
Να υπακούς τον μπαμπά.
Αμέ! Αν έχω ζεστή σοκολάτα, θα υπακούω.
Τι καλά!
Είναι χαριτωμένο αγοράκι.
Ο κυβερνήτης διαφυλάσσει την ευημερία του χωριού, καταλαβαίνεις;
Δεν αμφισβητείται η εξουσία του…
Ακριβώς! Και δεν με αψηφούν!
Θα κάνω ό,τι επιθυμείτε. Έχετε τον λόγο μου.
Τι θα γίνει με το ξύλινο αγόρι;
Θα τον αφήσεις να τριγυρνάει στο χωριό;
Όχι βέβαια! Θα τον έχω κλειδωμένο.
Εδώ, στο σπίτι.
Δεν θα μείνω κλειδωμένος.
Θα σπάσω τα παράθυρα.
Αυτό το αφύσικο αγόρι είναι απείθαρχο.
Μα φαίνεται δυνατό, στιβαρό,
φτιαγμένο από καλό ιταλικό πεύκο.
Πολύ καλό πεύκο, ναι.
Δεν είναι τέλειος, αλλά είναι καλοπροαίρετος.
Πήγαινε πιο κοντά στη φωτιά να ζεσταθείς.
Γιε μου. Έλα εδώ.
-Δες τον γιο μου, τον Φιτιλάκη. -Ναι.
Πρότυπο φασιστικής νεολαίας.
Περήφανος, γενναίος.
Αρρενωπός, σαν τον πατέρα του.
Και τα δόντια του; Τέλεια.
Κι ούτε ίχνος ίκτερου.
Μπαμπά!
Νιώθω ζεστά τα πόδια μου. Σαν τη σοκολάτα.
Κοίτα!
Τι;
Φωτιά! Καίγεται το σπίτι μου!
Ναι! Δείτε με!
Δείτε! Καίγομαι!
Ζήτω!
Κοίτα τι έκανες, μπαμπά. Χάλασες το ωραίο φως στα πόδια μου.
Τέτοια κάνουν τα απείθαρχα μυαλά.
Πρέπει να τον στείλεις στο σχολείο.
Στο σχολείο; Τον Πινόκιο;
Ναι. Αύριο.
Σχολείο.
Τι μέρα κι αυτή!
Ώρα για ύπνο.
Ξέρεις, μπαμπά; Μ' αρέσουν τα παλιά μου πόδια.
Και μ' αρέσουν όταν καίγονται.
Πινόκιο, αν κοιμηθείς,
θα σου φτιάξω καινούρια πόδια το πρωί.
Σαν τα παλιά;
Καλύτερα απ' τα παλιά.
Καλύτερα; Θα μου κάνεις πόδια γρύλου;
Θα μου κάνεις τέσσερα;
Όχι, μόνο δύο.
Φτάνουν δύο.
Καληνύχτα, μπαμπά.
Καληνύχτα, γιε…
Καληνύχτα,
Πινόκιο.
Σεμπάστιαν;
Ναι, Πινόκιο.
Ποιος είναι ο Κάρλο;
Ο Κάρλο ήταν ένα αγοράκι.
Ο Τζεπέτο τον έχασε χρόνια πριν.
Πού τον έβαλε;
Πώς χάνεται ολόκληρος άνθρωπος;
Εννοώ ότι πέθανε, Πινόκιο.
Δεν ζει πια.
Αυτό είναι κακό;
Ναι. Είναι μεγάλο βάρος να χάνει ένας πατέρας τόσο μικρό παιδί.
Τι είναι το βάρος;
Είναι κάτι οδυνηρό που πρέπει να κουβαλάς.
Παρόλο που σε πονάει πάρα πολύ.
Έγραψα πολύ εκείνο το βράδυ.
Είχα πολλά να πω.
Όχι για τη δική μου ζωή αυτήν τη φορά,
αλλά για ατελείς πατεράδες και ατελείς γιους.
Και για την απώλεια. Και την αγάπη.
Και έστω για εκείνο το βράδυ, ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι στην άγνοιά μας.
Είχες δίκιο, μπαμπά.
Αυτά τα πόδια είναι πολύ καλύτερα απ' τα παλιά!
Κοίτα με! Περπατάω προς τα πίσω.
Και πηδάω προς τα μπρος.
Πριν δεν μπορούσα να το κάνω.
Μπαμπά. Το βλέπεις αυτό; Είναι ολόιδιος εγώ.
Τι είναι αυτό;
Πινόκιο! Έλα. Γρήγορα.
Τι καλά! Τέλεια τα νέα πόδια, μπαμπά.
Πάμε στο τσίρκο;
Ίσως, Πινόκιο. Θα δούμε.
Τώρα έχουμε δουλειά να κάνουμε.
Δουλειά; Λατρεύω τη δουλειά!
Μπαμπά, τι είναι η δουλειά;
Έλα, βρε Πινόκιο, να χαρείς. Όχι άλλες ερωτήσεις.
Χαζομαϊμού!
ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ
Έρχομαι!
Τι είναι;
Τι θες εσύ εδώ;
Είπα να βάλεις αφίσες για να έρθει κόσμος.
Αυτό το τσίρκο πάει χάλια. Κι εσύ!
Δεν καταλαβαίνεις πόσο απελπιστική είναι η κατάσταση;
Τι πράγμα;
Ζωντανή μαριονέτα; Είσαι σίγουρος;
Ίσως έτσι φτάσουμε πάλι στην κορυφή.
Αυτό θα μας κάνει ξανά βασιλιάδες!
Κάποτε βασιλιάδες ήμασταν εμείς
Μα θέλουμε να το κάνουμε δις
Με γάλα πλενόμασταν Με διαμάντια και μετάξια πληρωνόμασταν
Κάποτε γίνονταν αυτά Μα εμείς τα θέλουμε ξανά
Μαγνήτης η παράσταση, τον κόσμο τραβούσε
Στο στέμμα του Βόλπε Ν' αντισταθεί κανείς δεν μπορούσε
Τώρα πια τα μικρά
Κι όλα τα ζευγαρωμένα
Την Γκάρμπο προτιμούν Τον Γαρδέλ, τον Βαλεντίνο
Τη φωνή του Καρούζο
Και λίγη τζαζ στο ραδιόφωνο
Βασιλιάδες ήσασταν κάποτε
Θεέ μου, τι καλά που ήταν άλλοτε
Της νύχτας ιππότες ήσασταν εσείς Γεμάτοι δόξα και δύναμη εσείς
Ας το κάνουμε δις!
-Σ' εσάς πιστέψτε! -Βασιλιάδες ήμασταν εμείς
Σ' εμένα πιστέψτε!
Κατέβασέ το τώρα.
Κι άλλο. Έτσι μπράβο.
Λίγο ακόμα. Σταμάτα.
Ορίστε.
Πολύ καλά, παιδί μου. Πολύ καλά.
Μπαμπά, είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Τι πράγμα, Πινόκιο;
Τον συμπαθούν όλοι.
Ποιον;
Αυτόν.
Του τραγουδούσαν όλοι.
Κι αυτός από ξύλο είναι.
Γιατί αυτόν τον συμπαθούν κι εμένα όχι;
Έλα εδώ, Πινόκιο.
Οι άνθρωποι καμιά φορά φοβούνται τα πράγματα που δεν ξέρουν,
αλλά θα σε μάθουν και θα σε συμπαθήσουν. Και γι' αυτό…
Έτοιμος για το σχολείο;
Τότε, θέλω να σου δώσω κάτι.
Το λατρεύω, μπαμπά!
Το λατρεύω!
Τι είναι;
Είναι ένα βιβλίο.
Ένα πολύ ξεχωριστό βιβλίο.
Ανήκε σε ένα πολύ ξεχωριστό αγόρι.
Στον Κάρλο; Στο αγόρι που έχασες;
Ήταν πολύ καλό παιδί, μπαμπά;
Ναι, ήταν.
Και τον αγαπούσες πάρα πολύ;
Ναι.
Τον αγαπώ.
Τότε, θα γίνω σαν τον Κάρλο!
Θα υπακούω, θα πάω στο σχολείο και θα είμαι ο καλύτερος
σε ό,τι κάνουν εκεί πέρα.
Θα σε κάνω περήφανο!
Έφυγα για το σχολείο
Πάω στο σχολείο, έφυγα για το σχολείο
Υπάρχει!
Αυτό το όνειρο, το θαύμα αυτό υπάρχει!
Πανέμορφε, πανέξυπνε μπαμπουίνε!
Τον θέλω.
Έφυγα για το σχολείο, στο σχολείο πάω
Το σχολείο! Τι καλά!
-Τι μαθαίνεις στο σχολείο, κε Κρίκετ; -Ανάγνωση και γραφή.
Μαθαίνεις την προπαίδεια!
Τι είναι η παραπαιδεία;
Ας πούμε ότι έχεις τέσσερα καρότσια, με 27 μήλα στο καθένα.
Δεν με νοιάζει τι λέει η παιδεία. Δεν έχω μήλα, δεν θα πω ψέματα!
Όχι, αριθμητική είναι!
Πολλαπλασιάζεις το τέσσερα με το επτά. Τέσσερα επί επτά; Κι έχεις…
Μπερδεύομαι.
Δεν μ' αρέσει πια το σχολείο, Σεμπάστιαν.
Τον βρήκαμε!
Κοίτα, Σπατσατούρα! Το θαύμα μας!
-Ο θρίαμβός μας! -Πρόσεχε!
Το αστέρι μας!
Ποιος; Εγώ;
Ναι, αστέρι μου!
Είμαι ο κόμης Βόλπε. Εσύ επιλέχτηκες!
Έλα στη διασκεδαστική, φανταστική, ανέμελη ζωή του τσίρκου
ως πρωταγωνιστής στο κουκλοθέατρό μου.
Μην τον ακούς, Πινόκιο!
Υποσχέθηκες στον μπαμπά ότι θα πας σχολείο!
Ναι, υποσχέθηκα στον μπαμπά ότι θα πάω σχολείο.
Βλέπεις; Μου έδωσε το βιβλίο του Κάρλο.
Το βιβλίο του Κάρλο; Ναι!
Ένα κλασικό, αναγνωρισμένο έργο.
Βλέπω ότι είσαι εγγενώς διανοούμενος.
Μα η μάθηση μέσω βιβλίου
δεν συγκρίνεται με το να βλέπεις όλο τον κόσμο
με τα ίδια σου τα μάτια πάνω σε μια λαμπερή σκηνή.
Θα δεις με τα μάτια σου όλες τις χώρες της Γης
καθώς θα υποκλίνονται στα πόδια σου.
Τα ολοκαίνουρια πόδια μου.
Όχι, στάσου!
Πρέπει να πας στο σχολείο!
Να το κάνουμε αύριο;
Δυστυχώς, όχι.
Μόνο για σήμερα
θα βρίσκεται στην περιοχή σας το παράφωνο τσίρκο μας.
Αλλά αν πρέπει να πας στο σχολείο, τότε να πας στο σχολείο.
Έλα, Σπατσατούρα.
Πρέπει να βρούμε άλλον
να φάει το παγωτό, το ποπκόρν και τη ζεστή σοκολάτα.
-Ζεστή σοκολάτα; -Καήκαμε!
Ναι, ασφαλώς.
Όση ζεστή σοκολάτα κι όσα παιχνίδια θες.
Τι καλά!
Ίσως δεν πειράζει αν αργήσω λιγουλάκι στο σχολείο, έτσι;
Δεν πειράζει καθόλου. Κανείς δεν θα το προσέξει.
Μην τον ακούς, Πινόκιο!
Απομένει μια τελευταία λεπτομέρεια.
Υπόγραψε εδώ, εδώ κι εδώ. Θες πένα;
Όχι, Πινόκιο! Μη!
Έτσι;
Τέλεια!
Τώρα θα σε κάνω το πιο λαμπερό αστέρι.
Ακολούθησέ με, αγόρι μου!
Τι πόνος!
Η ζωή είναι ένας φρικτός πόνος.
Μαστροτζεπέτο, κατεβαίνετε λίγο;
Επιτέλους!
Ο Σωτήρας μας αποκαταστάθηκε.
Λυπάμαι πολύ.
Ο μικρός δεν πήγε σχολείο σήμερα.
Μα έφυγε το πρωί. Τον έστειλα.
Προφανώς, η μαριονέτα είναι αντιφρονούντας.
Ανεξάρτητο πνεύμα, θα έλεγα.
-Ναι. -Κοίτα να τον βρεις.
Ελπίζω ότι θα δούμε το ξύλινο αγόρι αύριο στο σχολείο.
Αύριο; Ναι, ασφαλώς.
Το τσίρκο είναι απίθανο.
Θες κι άλλο ποπκόρν;
Δεν αντέχω να φάω ούτε μπουκιά, κε Ντιάβολο.
Καλύτερα να πάω στο σχολείο.
Μείνε λίγο, Πινόκιο.
Συγγνώμη που σ' έκανα να περιμένεις, μαριονέτα μου.
Δεν μ' αρέσει να με λένε μαριονέτα.
Αγόρι μου. Οι μαριονέτες είναι le meilleur qui soit!
Οι καλύτερες! Σήκωσε το χέρι σου.
Όλα τα κοινωνικά στρώματα σέβονται τις μαριονέτες.
Μα νόμιζα ότι καλύτερα να 'μαι απλός.
Όχι βέβαια. Ο κόσμος λατρεύει τις μαριονέτες.
Όπως τον Ντιάβολο, την Κολομπίνα, τον Πουλτσινέλο.
Μια μαριονέτα, βέβαια, είναι ο βασιλιάς όλων.
Πόσο θα 'θελα να τον γνωρίσω.
Ο Πινόκιο!
Στάσου! Εγώ είμαι αυτός!
Ακριβώς. Είσαι μια έκπληξη. Ένα θαύμα.
Θα σε λατρέψουν!
Ποιοι;
Λεζ ιντιότ!
Τα υπέροχα παιδιά του κόσμου!
Σήκωσε το πόδι. Θα σε λατρέψουν, θα φωνάζουν το όνομά σου.
Πινόκιο!
Ο Πινόκιο, η ζωντανή μαριονέτα!
Με το ένα, με το δύο…
Την τσίχλα μου, την τσίχλα μου
Την τσιχλόφουσκα θα σκάσω
Φωνάζω
Δυνατά
Τάρτες θέλω, παγωτά
Πινόκιο!
Όχι.
Το βιβλίο του Κάρλο.
Τι;
Εκεί.
Το τραγούδι.
Πού το ξέρει αυτό το τραγούδι;
Ελεύθερος σαν τον άνεμο
Τώρα πετώ
Ο ένας εφιάλτης μετά τον άλλον.
Τις τσίχλες μασάμε καλά
Ο γιος σου, ο γιος σου Χαίρεται που…
Περνάει καλά!
Ζήτω! Πινόκιο!
Ευχαριστώ.
Οι λιχουδιές είναι προς πώληση.
Ευχαριστούμε!
Πινόκιο; Τι είναι όλα αυτά;
Τι κάνεις;
Μπαμπά!
Είμαι αστέρι, μπαμπά. Αστέρι!
-Μ' αγαπούν. Με δέχονται. -Τι στο καλό…
Αρκετά με αυτές τις ανοησίες. Έπρεπε να ήσουν στο σχολείο.
Και πού το ξέρεις αυτό το τραγούδι;
Πιθηκοειδή βλάκα!
Το αστέρι μου!
Πού είναι το αστέρι μου;
Ευχαριστώ. Είστε πολύ ευγενικοί.
Χάλασες το βιβλίο του Κάρλο.
Και δεν πήγες στο σχολείο. Γιατί;
Μου υποσχέθηκες ότι θα συμπεριφερόσουν σαν…
Τον Κάρλο.
Ναι.
Θα το έκανα, μπαμπά, αλλά…
Ναι, Πινόκιο. Τι;
Εμφανίστηκαν δέκα ληστές και πήραν…
Εμφανίστηκαν απ' τους θάμνους και πήραν το βιβλίο.
Μάλιστα, κατάλαβα.
Και τι έγινε μετά;
Είχαν ένα τσεκούρι. Κι ήθελαν σοκολάτα.
Ζεστή σοκολάτα!
Πινόκιο, δεν πρέπει να μου λες ψέματα.
Είμαι ο μπαμπάς σου.
Μα λέω την αλήθεια.
Τότε, γιατί μεγαλώνει η μύτη σου;
Δεν μεγαλώνει!
Ψέματα, ψέματα κι άλλα ψέματα!
Δεν λέω ψέματα!
Δες πώς είσαι.
Φύγετε!
Δεν είναι θέαμα.
Κι όμως!
Άσε το κουκλί, βρε μπεκρή…
κλεπτομανή!
Μην τον αγγίζεις!
Εγώ τον έφτιαξα.
Κι εγώ τον ανακάλυψα.
Δεν είναι δική σου μαριονέτα, δική μου είναι!
-Ίσως να… -Δεν είναι κανενός.
Είναι ηθοποιός. Δικός μου ηθοποιός.
Δώσ' τον μου.
Ποτέ.
Αμάν.
Αυτό είχε πολλή πλάκα, μπαμπά.
Όχι!
Όχι…
Πινόκιο.
Πετάχτηκε ξαφνικά. Αυτά γίνονται όταν αφήνεις ανεξέλεγκτα τα παιδιά.
Ο Πινόκιο ήταν νεκρός.
Αυτό ήταν προφανές σε κάθε οξυδερκή παρατηρητή.
Αλλά δεν ήξερα ότι ο θάνατος δεν ήταν το τέλος.
Πάει, έφυγες τώρα πια
Της ζωής σου κόπηκε το νήμα
Τώρα όλοι για σένα θρηνούν
-Το άκουσες; -Ποιος είναι εκεί;
-Νόμιζα ότι ήταν νεκρός. -Είναι. Είδα ο ίδιος τα χαρτιά.
-Πάει η σάρκα -Ακούτε;
Πάνε τα οστά
Πάει η γκρίνια κι η σκανταλιά
Μάλιστα. Πού είχαμε μείνει;
Ποιος μοιράζει;
Εγώ, έτσι;
Έγινε, παιδιά. Ποντάρετε.
-Ποιο είναι το όριο, είπαμε; -Είκοσι, βρε κουτορνίθι.
Κάτι έχεις εκεί κάτω, έτσι;
Μάλλον ένα ολοζώντανο έξι.
Πολύ αστείο.
Παίζετε;
Χρώμα.
Θέλω κι εγώ να παίξω. Να παίξω, σας παρακαλώ;
Τι δεν κατάλαβες; Είσαι νεκρός, βρε σαχλαμπούχλα.
Είναι βαρετά εκεί. Δεν μ' αρέσει να 'μαι νεκρός.
Αμάν, την έκανες τώρα.
Τι είναι αυτό;
Το διαδικαστικό.
Άντε να δεις το αφεντικό, μικρέ.
Από εκεί.
Θα τη δεις.
Δώσε μου έναν άσο, να χαρείς.
Είναι κανείς εδώ;
Ποιος είσαι;
Κάτι μου λέει ότι έχεις ξανάρθει εδώ.
Είμαι ο Πινόκιο. Είμαι ένα αγόρι.
Και νομίζω ότι είμαι νεκρός.
Ναι. Κατάλαβα.
Το ξύλινο αγόρι
με τη δανεική ψυχή.
Η τρέλα της αδερφής μου.
Της συναισθηματικής ανόητης.
Σου έδωσε ζωή, Πινόκιο,
ενώ δεν έπρεπε να έχεις.
Όπως δεν έχει μια καρέκλα ή ένα τραπέζι.
Ως εκ τούτου, δεν γίνεται να πεθάνεις πραγματικά.
Τι καλά!
Αυτό είναι καλό, σωστά;
Αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι ούτε θα γίνεις ποτέ αληθινό αγόρι
σαν τον Κάρλο.
Αυτό που κάνει την ανθρώπινη ζωή πολύτιμη και σημαντική, βλέπεις,
είναι ότι είναι σύντομη.
Μη με παρεξηγήσεις, θα πεθάνεις.
Πάρα πολλές φορές.
Αυτή είναι μία απ' αυτές.
Αλλά δεν είναι αληθινοί θάνατοι.
Απλώς περίοδοι αναμονής.
Υπάρχουν κανόνες, βλέπεις.
Παρά την αδιαφορία που τους δείχνει η αδερφή μου.
Θα περιμένουμε κι οι δύο να τελειώσει η άμμος.
Θα μένεις εδώ μαζί μου λίγο παραπάνω κάθε φορά που πεθαίνεις,
μέχρι το τέλος του χρόνου.
Και μετά; Όταν τελειώσει η άμμος;
Θα σε στέλνω πίσω κάθε φορά.
Μάλιστα.
Τότε, θέλω να σου ζητήσω κάτι.
Τα λέμε την επόμενη φορά.
Όχι.
Βρε Πινόκιο.
Τίποτα. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Δυστυχώς, το σώμα είναι άκαμπτο.
Πάντα άκαμπτος είναι. Αφού είναι φτιαγμένος από ξύλο.
Και νεκρό θα τον έκλεινα εγώ.
Πώς τολμάτε, κύριε;
Δείξτε λίγο σεβασμό.
Δείξτε εσείς σεβασμό σ' εμένα και τα προβλεπόμενα κέρδη τριμήνου!
Κύριοι, σας παρακαλώ.
Δεν είναι ώρα για τα ανούσια παράπονά σας.
Τι σκοπεύετε να κάνετε το νεκρό σώμα;
Νεκρό σώμα; Πού είναι;
Πινόκιο! Ζεις!
Είναι αθάνατος!
Ζήτω οι τέχνες.
Είναι θαύμα.
Ήρεμα, παιδί μου.
Γύρε πάνω μου.
Πάμε στο σπίτι.
Μια στιγμή.
Έχω νομικά δεσμευτικό συμβόλαιο.
Υπογεγραμμένο από καλλιτέχνη και διεύθυνση.
Αν δεν παίξει, μου χρωστάτε δέκα εκατομμύρια λιρέτες!
Αυτό είναι γελοίο.
Είναι ένας χαμογελαστός ήλιος.
Είναι η υπογραφή του, σωστά;
Εγώ τον ζωγράφισα.
Απαιτώ πλήρη αποζημίωση βάσει νόμου,
συμπεριλαμβανομένων ναύλων, μετατροπής κι όλων των μελλοντικών…
Προηγείται η πατρίδα μας.
Το αγόρι δεν μπορεί να σκοτωθεί.
Είναι ο ιδανικός στρατιώτης.
Θα επιστρατευτεί στα στρατόπεδα νεολαίας βάσει νόμου.
Θα μάθεις να πολεμάς,
να πυροβολείς με όπλο, να γίνεις πραγματικός Ιταλός.
Πρέπει να φύγουμε.
Πρέπει στ' αλήθεια να φύγουμε.
Θα τα ξαναπούμε, είμαι σίγουρος.
Όχι μ' εμένα, κύριε. Να τα πείτε με τους δικηγόρους μου!
Τι μέρα κι αυτή!
Διασκεδαστική.
Τι θα κάνουμε;
Μην ανησυχείς, μπαμπά.
Θα πολεμήσω. Διασκεδαστικό ακούγεται.
Θα μάθω να πολεμάω, να πυροβολώ με όπλο και να παρελαύνω…
Όχι, Πινόκιο.
Ο πόλεμος δεν είναι διασκεδαστικός.
Ο πόλεμος δεν είναι καλός. Ο πόλεμος…
Ο πόλεμος μου στέρησε τον Κάρλο.
Τότε, δεν θα πάω.
Μα τώρα πρέπει να πας. Το λέει ο νόμος.
Ακόμα κι αν είναι κακός;
Ναι. Όλοι πρέπει να υπακούμε τον νόμο είτε μας αρέσει είτε όχι.
Γιατί;
Δεν έχω τον χρόνο ή την υπομονή για να σου το εξηγήσω. Να…
Χρωστάω μια περιουσία σ' αυτόν τον άνθρωπο.
Κι εσένα θα σε πάρουν μακριά σε στρατιωτικό στρατόπεδο νεολαίας.
Και δες τώρα σε τι με μετέτρεψες.
Σ' έφτιαξα για να είσαι σαν τον Κάρλο.
Γιατί δεν μοιάζεις στον Κάρλο;
Γιατί δεν είμαι ο Κάρλο.
Δεν θέλω να 'μαι σαν τον Κάρλο.
-Ο Κάρλο είναι… -Αρκετά!
Είσαι μεγάλο βάρος.
Δεν μεγάλωσε η μύτη του.
Τι είπες;
Όταν είπε ότι είμαι βάρος,
δεν μεγάλωσε η μύτη του.
Έτσι νιώθει πραγματικά.
Δεν θέλω να είμαι βάρος.
Δεν θέλω να πληγώνω τον μπαμπά και να τον κάνω να μου φωνάζει έτσι.
Βρε Πινόκιο.
Κάποιες φορές οι πατεράδες απελπίζονται, όπως όλοι.
Και λένε πράγματα
που νομίζουν ότι τα εννοούν εκείνη τη στιγμή.
Αλλά με τον καιρό μαθαίνουν…
ότι δεν τα εννοούσαν καθόλου.
Καταλαβαίνεις;
Κάτσε. Για πού το έβαλες;
Έχω ένα σχέδιο.
Πινόκιο, τι κάνεις;
Θα δεις.
Πάω στο τσίρκο.
Έτσι, θα βοηθήσω τον μπαμπά και δεν θα πάω και στον πόλεμο.
Θα του τα εξηγήσω όλα σ' ένα σημείωμα.
Όχι, Πινόκιο. Μην το κάνεις αυτό.
Αυτό είναι…
Όχι!
Όχι, μην το κάνεις αυτό!
Πες του ότι θα του στείλω χρήματα.
Και πες του ότι τον αγαπώ.
Και δεν θα είμαι πια βάρος.
Όχι!
Τι είναι; Τι θες μες στη…
Αγαπημένο μου αστέρι!
Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Αν δουλέψω για σένα, θα ξεχάσεις τα λεφτά που θες απ' τον μπαμπά;
Εννοείται, αγαπημένο μου παιδί.
Και θα του στέλνεις το μερίδιό μου απ' τα κέρδη;
Απόλυτη λογιστική διαφάνεια.
Πενήντα πενήντα. Από μισά.
Σηκωθείτε όλοι!
Φεύγουμε!
Τι πόνος!
Πινόκιο.
Γιε μου.
Ήθελα να σου πω…
Πινόκιο.
Μικρέ γρύλε.
Έφυγε. Πήγε στο λούνα παρκ.
Πινόκιο!
Άντε…
Πώς θα τον βρω;
Ώστε τώρα θέλεις να τον βρεις;
Μετά από όσα είπες. Αφού τον αποκάλεσες βάρος.
Μα βάρος;
Γιατί δεν βλέπεις;
Δεν βλέπεις τίποτα!
Το αγόρι σ' αγαπάει.
Έχει πολλά να μάθει,
μα σ' αγαπά γι' αυτό που είσαι.
Σου πέφτει βαρύ να ανταποδώσεις;
Ξεκίνα να φέρεσαι σαν πατέρας. Σαν αληθινός πατέρας.
Όχι σαν ένας πεισματάρης που όλο γκρινιάζει για τις απώλειές του,
"Τι καημένος που είμαι!",
και δεν βλέπει την αγάπη που έχει.
Μπορεί να είμαι έντομο, κύριε,
αλλά έχω να σου μάθω μερικά πράγματα για… Πού πας;
Για πού το έβαλες;
Πάω να βρω τον γιο μου.
Συγγνώμη… Ίσως πρέπει να… Στάσου!
Γεια σου, μπαμπά
-Στάσου! -Καλέ μου μπαμπά
Ήρθε η ώρα να πούμε γεια
Για πόσο θα λείπω; Θα πάω μακριά;
Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν μαρτυρά
Αν είναι να λείψω για καιρό πολύ
Θα πάρω μαζί μου λιακάδα αρκετή
Τιτιβίσματα πουλιών μαζί με καμπανάκια
Ζωγραφιές δαμάσκηνων Δυο σακιά με κοχυλάκια
Τη μυρωδιά του ψωμιού, μια σταλιά κρασί
Τη δική σου ανάμνηση, πατέρα μου εσύ
Αντίο, μπαμπά μου
Γεια σου, μπαμπά
Καλέ μου μπαμπά
Ήρθε η ώρα να πούμε γεια
Είμαι έτοιμος να φύγω, να πάω μακριά
Τώρα ξέρω ότι θα 'ναι καλά
Θα λείπω για καιρό πολύ
Ίσως σκαρφαλώσω σε κάποια κορφή
Ίσως δω και καμήλα να θρηνεί
Πειρατή τρομερό με μαυρισμένο μάτι
Με ήλιο ή με βροχή, στο μυαλό θα κυριαρχεί
Η ανάμνησή σου, πατέρα μου εσύ
Αντίο, μπαμπά μου
ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!
Κι αν σκαρφαλώσω πολύ ψηλά
Τις αναμνήσεις θα 'χω αγκαλιά
Μες στη βροχή θα κρύβω πια
Του αγοριού τα δάκρυα
Για όσο ζω θα σ' έχω πια
Μες στο μυαλό μου, καλέ μου μπαμπά
Αντίο, μπαμπά
Για την πατρίδα πολεμώ
Το ταξίδι δεν είναι αγγαρεία
Όλα θα τα δώσω εγώ
Δόξα να χαρίσω στην Ιταλία
Τη σημαία κρατώ, την πατρίδα τιμώ
Για τον Ντούτσε τραγουδάμε Στις προσευχές μας τον κρατάμε
Τον ορίζοντα σαν δούμε
Το φως ακολουθούμε
Σαν τον αετό που πετά Με μεγαλοπρεπή φτερά
Θα παρελαύνω σταθερά Μέχρι της νίκης τη χαρά
Είμαστε γενναίοι
Είμαστε μικροί
Χαρά στην Ιταλία
Χαρά και δύναμη
Ο ΗΓΕΤΗΣ ΜΑΣ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ
Σας ευχαριστώ.
Ζήτω ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο ηγέτης μας!
Ζήτω!
Μια τελευταία στάση.
Μην ξεχάσεις να στείλεις το μερίδιό μου στον μπαμπά.
Δεν θα τολμούσα να το ξεχάσω.
Βλέπεις; Μισά μισά…
Μείον τα έξοδα, τα ναύλα και η διαφήμιση.
Αύριο θα πάμε σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό,
στην Κατάνια.
Κι εκεί θα παίξουμε για την εξοχότητά του, τον Ντούτσε.
Για τον Ντόλτσε;
Όχι, λαμπερό μου αστέρι.
Για τον ατρόμητο ηγέτη μας, τον Ντούτσε, τον Μπενίτο Μουσολίνι.
Έμαθε για το νούμερό μας και θα έρθει να μας δει.
Εκείνος κι εγώ είμαστε πολύ δεμένοι.
Εδώ είμαστε στη Ρώμη.
Να τος, εκεί πίσω.
Θα κάνεις εμένα και τον μπαμπά σου πάρα πολύ περήφανους.
Περήφανους.
Με συγχωρείτε, κύριε.
Μήπως πάτε στην Κατάνια;
Μπορείτε να με πάτε;
Σας παρακαλώ.
Είναι μετά το στενό.
Εκεί δεν είναι θάλασσα.
Είναι νεκροταφείο!
Συμφορά μου.
Ένα σκυλόψαρο που ανέβηκε απ' τα παγωμένα βάθη
για να πάρει τον φόρο τιμής του σε αίμα κι ατσάλι.
Ένα τέρας στο μέγεθος 20 πλοίων,
γεμάτο πείνα κι οργή.
Έλα τώρα, σε παρακαλώ. Αυτά είναι παιδικά παραμύθια.
Καπετάνιε,
ο γιος μου είναι στην άλλη πλευρά του κόλπου.
Δίνει παράσταση αύριο.
Μόνο αυτά έχω.
Πάρ' τα, δικά σου.
Θέλω μόνο να τον ξαναδώ.
Βήμα, στροφή. Βήμα, στροφή.
Δείξε ζωντάνια! Βήμα…
Να ξεκουραστώ μια στιγμή;
Όχι. Ο ρυθμός σου γίνεται όλο και πιο άτσαλος.
Καμία ξεκούραση.
Πέντε λεπτά, σε παρακαλώ.
Τρία λεπτά.
Αισθάνεσαι καλά, Πινόκιο;
Ανησυχούμε.
Φαίνεσαι κουρασμένος, εξουθενωμένος.
Χρειάζεσαι ξεκούραση.
Ένα παντελόνι κι ένα αυτί καλά θα ήταν, αν με ρωτάς.
Γιατί δεν πας σπίτι στον μπαμπά σου;
Αυτό δεν είναι μέρος για σένα.
Δεν μπορώ.
Πρέπει να συνεχίσω να δουλεύω και να στέλνω χρήματα.
Ναι.
Η αλήθεια είναι
ότι ο κόμης Βόλπε σε χρησιμοποιεί.
Δεν έχει στείλει δεκάρα στον πατέρα σου.
Τι;
Κρατάει όλα τα λεφτά.
-Δεν νοιάζεται για σένα. -Δεν είσαι ο αγαπημένος του.
Ο Σπατσατούρα είναι.
Πάντα ήταν. Είναι ιδιοφυΐα.
Όχι! Ο κόμης Βόλπε δεν θα μου έλεγε ψέματα.
Είμαι το αστέρι του!
Απλώς ζηλεύετε όλοι σας!
Λες να τον βρούμε, Σεμπάστιαν;
Τον Πινόκιό μου;
Ναι. Βλέπετε…
Όπως έλεγε ο καλός μου ο μπαμπάς
"Νωρίς το πρωί αν ξυπνάς
Τις πτώσεις μεμιάς τις προσπερνάς"
-Όπως έλεγε ο καλός μου ο μπαμπάς -Εις το επανιδείν!
"Τα δάκρυά σου στέγνωσε Στη θλίψη μην ξενυχτάς
Μην πνιγείς στις ευχές…"
Εγώ είμαι!
-Έρχεται. -Αυτός είναι.
-Ο Πινόκιο. Θα του μιλήσω. -Ευχαριστώ. Είστε πολύ ευγενικοί.
Όχι τώρα, με συγχωρείτε.
Βρε άχρηστε,
άθλιε,
ανισόρροπε πίθηκε!
Τι του είπες;
Την παραμονή της μεγάλης παράστασης; Θα τα καταστρέψεις όλα!
Ξέρεις ποιος θα έρθει; Έχεις ιδέα;
Σε βρήκα στον πάτο του κλουβιού μες στη βροχή.
Θα πέθαινες εκεί πέρα.
Δεν σε ήθελε κανείς. Εγώ σε γλίτωσα.
Σε έσωσα!
Έπρεπε να σ' αφήσω να πεθάνεις!
Σταμάτα.
Μην τον πληγώνεις άλλο.
Δεν σε αφορά αυτό, Πινόκιο. Εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής.
-Άντε να προβάρεις τα βήματα. -Απαιτώ να σταματήσεις.
Το είπες, εγώ είμαι ο πρωταγωνιστής.
Δεν θα φέρεσαι έτσι στον συμπρωταγωνιστή.
Και τι έμαθα; Δεν παίρνει λεφτά ο μπαμπάς μου;
Θα πάω τώρα σπίτι να τον ρωτήσω.
Πώς σου φαίνεται αυτό;
Δώσε μόνος σου παράσταση για τον Ντόλτσε!
Μάλλον παρεξήγησες τη σχέση μας, μικρό μου εύφλεκτο υλικό.
Εγώ είμαι ο μαριονετίστας.
Εσύ είσαι η μαριονέτα.
Εγώ είμαι ο αφέντης.
Εσύ είσαι ο δούλος.
Και θα κάνεις ό,τι σου λέω
μέχρι να σαπίσει το ξύλινο σώμα σου
και σε κάνω προσάναμμα στον φούρνο!
Μπορεί να μην έχεις σχοινιά,
αλλά εγώ σε ελέγχω.
Εσύ υπακούς εμένα!
Κατάλαβες;
Σπατσατούρα.
Ένας γιος ξέρει αν ζει ο πατέρας του.
Θα μας ψάξει, θα δεις.
Μην ανησυχείς για τίποτα.
Εύκολα το λέτε εσείς.
Θα φάμε βραδινό απόψε.
Είμαστε πολύ τυχεροί!
Εξοχότατε!
Έγραψα αυτό το νούμερο μόνο για εσάς.
Μ' αρέσουν οι μαριονέτες.
Να σου πω, Σπατσατούρα.
Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε πολύ ξεχωριστό το νούμερο
για τον τρανό Ντόλτσε απόψε.
Έχω πολύ καλές ιδέες.
Καλή τύχη, μαριονέτα μου.
Ευχαρίστησε τον Ντούτσε, κι εγώ θα σε γεμίσω δόξα.
Θα του δώσουμε μια αξέχαστη παράσταση.
Για την πατρίδα πολεμώ
Και ταξιδεύω μακριά
Μα το μωρό που κάνει κακά Στα μούτρα μας μπροστά
-Κακά πολλά, πατριωτικά -Κακά;
Ναι. Κακά, Εξοχότατε.
Για τον Ντούτσε τραγουδάμε Που τις πορδές του αμολά
Τις μύξες του τρώει και γελάμε Αν θες κι άλλες, κόπιασε δα
Κακά!
Σαν σακούλα με κακά Μεγαλοπρεπώς και τζάμπα
Τις πορδές του αμολά Στην αντρική τουαλέτα
Είσαι σαν κακά
Είμαστε μικροί
Φάε τα κακά εσύ
Εμείς είμαστε δυνατοί
Δεν μ' αρέσει αυτή η μαριονέτα.
Πυροβολήστε τον!
Και κάψτε τα όλα.
Γεια! Εγώ είμαι.
Αυτός πάλι.
Δεν μπορώ να πεθάνω.
Το ξέρουμε.
Δεν μπορώ να πεθάνω.
Δεν μπορώ να πεθάνω!
Σ' εκείνη την πόρτα.
Το πιστεύεις;
Γλίτωσα πόλεμο, σφαίρες, φωτιά…
Με πάτησε αμάξι!
Θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί πολλές φορές!
Είμαι το πιο τυχερό αγόρι στον κόσμο.
Έτσι όπως το βλέπω εγώ, φορτώθηκες μεγάλο βάρος.
Τι; Βάρος;
Όχι δα.
Είναι φρικτό να λες κάτι τέτοιο σ' ένα αγοράκι.
Η ζωή έχει πολλά βάσανα.
Η αιώνια ζωή έχει αιώνια βάσανα.
Δεν είναι και τόσο άσχημα.
Ναι, σαραβαλιάζομαι λίγο κάθε φορά,
αλλά μόλις συνέλθω, θα πάω σπίτι, στον μπαμπά.
Πινόκιο, κι αν δεν ξαναδείς τον πατέρα σου;
Φυσικά και θα τον ξαναδώ.
Γιατί να μην τον ξαναδώ;
Εσύ μπορεί να έχεις αιώνια ζωή,
αλλά οι φίλοι σου, οι αγαπημένοι σου, δεν έχουν.
Κάθε στιγμή που μοιράζεστε μπορεί να είναι η τελευταία.
Δεν ξέρεις πόσο χρόνο έχεις με κάποιον μέχρι να φύγει.
Τι; Δεν καταλαβαίνω.
Μπορείς να μου πεις περισσότερα;
Σε παρακαλώ. Όχι!
Το ήξερα! Ξαναζωντάνεψες.
Γεια σου, Φιτιλάκη.
Οι πιο πολλοί έχουμε μια ζωή να δώσουμε για την πατρίδα. Αλλά εσύ…
Εσύ έχεις απεριόριστες.
-Εγώ; -Ναι.
Εσύ!
Ακολούθησε τις εντολές μου, μάθε να υπακούς,
και θα γίνεις ιδανικός στρατιώτης.
Μα ο μπαμπάς μου…
Θα γυρίσεις πίσω ήρωας.
Κάθε πατέρας θα καμάρωνε τέτοιον γιο.
Φτάσαμε.
Τι είναι όλα αυτά;
Το Στρατιωτικό Πρόγραμμα Επίλεκτων Πατριωτικής Νεολαίας.
-Τι είναι οι επίλεκτοι; -Εμείς.
Θα μάθουμε να είμαστε επίλεκτοι στρατιώτες.
Θα μάθουμε; Όπως στο σχολείο;
Ανάγνωση, γραφή και πίνακες παραπαιδείας;
Πλάκα έχεις.
Ακούστε.
Υπάρχουν αναφορές για εχθρικά αεροπλάνα στην περιοχή.
Αλλά εμείς θα συνεχίσουμε τις ασκήσεις αύριο.
Φοβάται κανείς τον εχθρό;
-Αμέ. -Όχι, κύριε!
Ωραία.
Μπορεί να είστε αγόρια, αλλά έχετε αντρικές καρδιές.
Αύριο θα εκπαιδευτείτε για να δοξάσετε την Ιταλία.
Αύριο θα κάνετε περήφανη την πατρίδα.
Πινόκιο.
Ναι;
Τι εννοούσε ο πατέρας μου για τα αεροπλάνα;
Δεν ξέρω.
Ακόμα δεν καταλαβαίνω τι κάνουμε εδώ.
Ετοιμαζόμαστε να γίνουμε στρατιώτες. Για να πολεμήσουμε.
Ο μπαμπάς μου είπε ότι ο πόλεμος είναι κακός.
Επειδή είναι δειλός.
Δειλός; Ο μπαμπάς μου;
Δεν φοβάται τον πόλεμο;
Ο μπαμπάς λέει ότι αν φοβάσαι να πολεμήσεις, είσαι αδύναμος.
Δειλός.
Εσύ φοβάσαι;
Καθόλου.
Ούτε εγώ. Ούτε ο μπαμπάς μου.
-Λατρεύω τον πόλεμο. -Εγώ πιο πολύ.
Εγώ τον αγαπώ όλη μέρα, κάθε μέρα, κάθε ώρα.
Κι εγώ.
Αυτό θα το δούμε, έτσι;
Θα του δείξω ότι δεν είμαι δειλός. Θα τον κάνω να με καμαρώνει.
Όλοι οι πατεράδες αγαπούν τους γιους τους.
Αλλά…
Κάποιες φορές, οι πατεράδες απελπίζονται.
Όπως όλοι.
Και λένε πράγματα που νομίζουν ότι τα εννοούν εκείνη τη στιγμή.
Αλλά με τον καιρό μαθαίνουν ότι δεν τα εννοούσαν καθόλου.
Μπορεί να σου πουν άσχημα λόγια,
όπως "βάρος" ή "δειλός",
αλλά κατά βάθος
σ' αγαπούν.
Φοβάσαι;
Τον θάνατο;
Εγώ; Μπα.
Πέθανα κάνα δυο φορές.
Δεν ήταν τίποτα.
Έχει κουνέλια, χαρτοπαίγνια και πάρα πολλή άμμο.
Γαλάζια άμμο.
Είσαι πολύ παράξενος.
Όχι πιο πολύ από σένα, φιλαράκο.
Χαίρομαι που είσαι εδώ.
Κι εγώ.
Κι όπως σε κάθε μεγάλη αυτοκρατορία,
τη μοίρα της Ιταλίας θα σφυρηλατήσει
η δύναμη της νεολαίας της.
Σήμερα θα πάρετε την πρώτη γεύση του πολέμου.
Θα σχηματίσετε δύο ομάδες.
Στο κέντρο του πεδίου μάχης υπάρχει ένας πύργος.
Η πρώτη ομάδα που θα βάλει τη σημαία στην κορυφή του
κερδίζει.
Και μην ξεχνάτε.
Όποιος κι αν είναι στην άλλη ομάδα,
είναι ο εχθρός σας.
Ας κερδίσει ο καλύτερος.
Ας δοξάσει την ομάδα του
κι ας μας τιμήσει όλους.
Τα τουφέκια έχουν μπογιά.
Οι χειροβομβίδες έχουν κονφετί.
Σημαδέψτε το θήραμα.
Για την Ιταλία!
Πρόσεχε!
Περιμένετε.
Ελάτε, παιδιά. Πάμε!
-Πάμε. -Επίθεση!
Προσοχή.
Πιο γρήγορα. Ακολουθήστε με.
Κράτα.
Είστε κι οι δύο εδώ. Γιατί;
Κερδίσαμε κι οι δύο, πατέρα.
Αλήθεια;
Και πώς καταλήξατε σ' αυτό το συμπέρασμα;
Ήταν ισοπαλία.
Σκαρφαλώσαμε κι οι δύο.
Πολύ καλά, λοιπόν.
Φιτιλάκη…
ρίξε στη μαριονέτα.
Μα, πατέρα…
αυτό είναι αληθινό όπλο.
Άρπαξε τη δόξα σου, γιε μου.
Ρίξε στη μαριονέτα!
Πάρτε θέσεις στα παραπέτα.
Υπερασπιστείτε το κέντρο.
Για την Ιταλία!
Δεχόμαστε επίθεση!
Σου είπα να ρίξεις στη μαριονέτα!
Όχι! Δεν θα σ' αφήσω να το κάνεις αυτό.
Όλη μου τη ζωή, πατέρα, προσπαθούσα να σε ευχαριστήσω.
Μα δεν θα τα καταφέρω.
Είχες δίκιο.
Είμαι αδύνατος, αδύναμος, ασταθής, σαν το φιτιλάκι ενός κεριού.
Είμαι πάντα φοβισμένος.
Αλλά ακόμα και μ' αυτόν τον φόβο, μπορώ να σου αρνηθώ.
Αυτό μπορώ να το κάνω.
Δεν φοβάμαι να αρνηθώ.
Εσύ;
Παλιοδειλέ!
Ναι, είσαι αδύναμος.
Δεν είσαι γιος μου εσύ!
Φιτιλάκη!
Μαριονέτα.
Όρθιος.
Ώρα για το τελευταίο μάθημα.
Τώρα θα μάθεις τι σημαίνει πραγματικά να υπηρετείς την πατρίδα σου.
Πινόκιο!
Γεια σου, μικρέ μου επαναστάτη.
Επιτέλους, σε βρήκα.
Έχασα τα πάντα.
Τώρα θα τα χάσεις κι εσύ.
Φιτιλάκη!
Καλημέρα, αστέρι μου.
Όχι! Πού είναι ο Φιτιλάκης;
Σπατσατούρα! Σε παρακαλώ, βοήθησέ με!
Μόνο εμένα έχει στον κόσμο ο δόλιος.
Τον συγχώρεσα.
Εσύ, όμως! Εσύ τα πέταξες όλα!
Φέρε τη δάδα, Σπατσατούρα!
Σπατσατούρα!
Φέρ' την εδώ, βρομοπίθηκε!
Λύσε με!
Δεν αξίζει τίποτα το συμβόλαιό μας;
Εγώ θα κάνω το χρέος μου.
Κι εσύ θα καείς.
Θα καείς και θα λάμψεις.
Σαν αστέρι!
Καίει.
Πιο πολύ από σοκολάτα!
Βοήθεια!
Σε παρακαλώ!
Βοήθεια!
Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό;
Για μια μαριονέτα;
Άθλιο φρικιό της φύσης!
Δεν θα με προδώσεις άλλο!
Σπατσατούρα!
Σπατσατούρα.
Θα ξαναδώ τον μπαμπά μου;
Κοίτα! Ένα νησί!
Κολύμπα!
Αν μου έριχνες μια ματιά
Η καρδιά μου θα χτυπούσε δυνατά
Μπαμπά; Μπαμπά!
Κι αν με κρατούσες αγκαλιά
Θα γέμιζε και πάλι η καρδιά
Ξανά
Μπαμπά!
Ζεις!
Πινόκιο!
Ο Πινόκιό μου.
Η αγάπη πονάει.
Θα γίνεις καλά, μπαμπά.
Μόλις νιώσεις καλύτερα, θα πάμε στο σπίτι. Εντάξει;
Όχι, Πινόκιο.
Δεν υπάρχει διαφυγή απ' αυτό το τρομερό τέρας.
Έρχεται αναζητώντας τη ζεστασιά του ήλιου περίπου κάθε δέκα χρόνια.
Σύντομα θα βυθιστεί πάλι
στον πιο σκοτεινό, κρύο ωκεανό όπου μένει και
θα μας παρασύρει μαζί του.
Θεέ μου! Αυτό είναι!
Ακολουθήστε με.
Πού;
Στον φάρο και την ελευθερία!
Μπορούμε να σκαρφαλώσουμε απ' τις τρύπες.
Δεν θα τα καταφέρουμε. Είναι μακριά.
Θα βοηθήσει ο Πινόκιο.
Πινόκιο, κοίτα.
Άκου. Πρέπει να σκαρφαλώσουμε…
Τι είναι, Πινόκιο;
Μπαμπά, σε μισώ!
Τι; Μα τι…
Μισώ κι εσένα, Σπατσατούρα. Κι εσένα, Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ!
Ναι, κατάλαβα! Μόνο γι' αυτήν τη φορά, πες ψέματα!
Ναι, πες ψέματα!
Με λένε Πανούτσιο.
Κι άλλο, Πινόκιο.
Μ' αρέσει η μυρωδιά των κρεμμυδιών!
Μ' αρέσει ο πόλεμος!
Θέλω να μείνω παγιδευμένος εδώ πέρα για πάντα!
Έτσι μπράβο.
Σκαρφαλώστε όλοι τώρα.
Γρήγορα. Ελάτε!
Μα τι…
Σταθερά τώρα…
Αμάν. Ήμαρτον.
Στάσου.
Έτσι μπράβο.
Μην κοιτάς κάτω, Πινόκιο.
Εμένα κοίτα!
Τον μπαμπά σου κοίτα!
Θα φτερνιστεί. Γρήγορα!
Όχι!
Σ' έπιασα, γιε μου.
Κρατήσου, αγόρι μου.
Βοήθεια!
Όχι!
Πινόκιο!
Μπαμπά!
Έρχεται κατά πάνω μας. Γρήγορα!
Έλα, Σπατσατούρα! Μπορείς!
Ναι, πιο γρήγορα, Σπατσατούρα!
Κρατηθείτε.
Όχι. Όχι τώρα!
Στείλε με πίσω τώρα! Σε παρακαλώ!
Πρέπει να γυρίσω, να σώσω τον μπαμπά.
Ξέρεις τους κανόνες, Πινόκιο.
Πρέπει να πέσει όλη η άμμος για να γυρίσεις πίσω.
Δεν υπάρχει χρόνος. Πεθαίνει!
Οι κανόνες είναι κανόνες.
Αν τους παραβούμε,
οι συνέπειες θα 'ναι φρικτές.
Αν γυρίσεις πίσω τώρα, τόσο γρήγορα,
θα γίνεις θνητός.
Μπορεί να σώσεις τον Τζεπέτο,
αλλά εσύ θα πεθάνεις, Πινόκιο,
και θα είναι η τελευταία ζωή σου.
Δεν με νοιάζει!
Στείλε με πίσω!
Κάν' το!
Όχι εγώ, ξύλινο αγόρι.
Παραβίασε τους κανόνες. Σπάσε τις κλεψύδρες.
Αν είσαι σίγουρος.
Άντε τώρα στον πατέρα σου, παιδί μου.
Κι αξιοποίησέ το.
Τα καταφέραμε!
Δεν το πιστεύω!
Πινόκιο.
Αγοράκι μου.
Ξύπνα, Πινόκιο.
Όπως την άλλη φορά.
Σήκω!
Είσαι καλά. Είσαι…
Είσαι εδώ.
Αγαπημένε μου γιε.
Με βλέπεις;
Είσαι ζωντανός.
Είσαι τόσο ελεύθερος. Σε…
Σε χρειάζομαι.
Γιε μου.
Μαστροτζεπέτο.
Ήθελα να σου φέρω μόνο χαρά.
Και το έκανες.
Μου έφερες χαρά.
Τρομερή χαρά.
Σε παρακαλώ, φέρ' τον μου πίσω.
Για να σε σώσει, έγινε αληθινό αγόρι.
Και τα αληθινά αγόρια δεν γυρνάνε πίσω.
Το ξέρω.
Το ξέρω. Αλλά…
Είναι άδικο!
Παίρνεις ό,τι δίνεις, το θυμάσαι;
Κι αυτό το αγόρι έδωσε…
Έδωσε ό,τι μπορούσε!
Είπες ότι αν έκανα το χρέος μου κι έκανα τον Πινόκιο ένα καλό παιδί,
αν τον καθοδηγούσα να κάνει το σωστό, θα μου πραγματοποιούσες μια ευχή.
Πράγματι.
Και τα κατάφερες;
Καλά. Εντάξει.
Ίσως να μην τα πήγα τέλεια. Ίσως τα πήγα λίγο χάλια ή πολύ.
Έκανα ό,τι μπορούσα, κι αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω.
Μου το έμαθε ο Πινόκιο αυτό.
Δηλαδή, του το έμαθα εγώ, και μετά αυτός.
Ξέρεις γιατί; Γιατί…
Γιατί ήταν καλός.
Τότε, λοιπόν, τίμιε γρύλε,
διάλεξε συνετά την ευχή σου.
Που να πάρει!
Θέλω να ζωντανέψει!
Πολύ καλά, λοιπόν.
Μικρό ξύλινο αγόρι, φτιαγμένο από πεύκο,
με την ανατολή να σηκωθείς…
και να περιπλανηθείς στη Γη.
Γίνε γιος του.
Γέμισε τις μέρες του με φως.
Για να μην είναι ποτέ μόνος.
Πινόκιο.
Παιδί μου.
Προσπαθούσα να σε κάνω κάτι που δεν είσαι.
Οπότε,
μη γίνεις ο Κάρλο ούτε άλλος.
Να είσαι ακριβώς αυτό που είσαι.
Σε…
Σ' αγαπώ.
Ακριβώς όπως είσαι.
Τότε, θα είμαι ο Πινόκιο.
Κι εσύ θα 'σαι ο μπαμπάς μου.
Θα 'ναι αρκετό;
Θα είναι αρκετό.
Η ζωή είναι υπέροχο δώρο.
Κι έτσι ζήσαμε τις ζωές μας.
Ματ!
Δεν ξανάδαμε ποτέ τη Νεράιδα του Δάσους.
Ο Τζεπέτο γέρασε.
Ο Πινόκιο όχι.
Και μετά από καιρό, ο Τζεπέτο έφυγε.
Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ο Πινόκιο με βρήκε στο παράθυρο.
Δεν κουνιόμουν πια.
Με έβαλε σε ένα σπιρτόκουτο.
Και με κουβαλάει ακόμα μαζί του.
Στην καρδιά του.
ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΣΠΑΤΣΑΤΟΥΡΑ
Περιπλανήθηκε στον κόσμο.
Κι ο κόσμος πιστεύω ότι τον αγκάλιασε.
Έχω καιρό να ακούσω νέα του.
Θα πεθάνει κάποια στιγμή;
Έτσι νομίζω.
Ίσως αυτό τον κάνει αληθινό αγόρι.
Ό,τι είναι να γίνει γίνεται.
Και μετά
χανόμαστε.
ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ
Θα συνεχίσεις την πάρλα ή θα παίξεις;
Κάνε μου τη χάρη!
Αφηγούμουν τη ζωή μου!
Ήταν μια καλή ζωή.
Καλούτσικη.
Πάμε, παιδιά.
Όπως έλεγε ο καλός μου ο μπαμπάς
"Νωρίς το πρωί αν ξυπνάς
Τις πτώσεις μεμιάς προσπερνάς"
Όπως έλεγε ο καλός μου ο μπαμπάς
"Τα δάκρυά σου στέγνωσε Στη θλίψη μην ξενυχτάς
Μην πνιγείς στις ευχές
Για ένα αύριο εντελώς ασταθές"
Σκέψου μόνο θετικά
Αλλά σκέψου και σωστά
Ένα αστέρι που πέφτει Δεν φωτίζει τη σκοτεινιά
Σκέψου μόνο θετικά
Ό,τι κι αν κάνεις τελικά
Γιατί οι σκιές είναι εμπόδια
Όταν πας να σκαρφαλώσεις ψηλά
Έχει τον τρόπο η ζωή Να πηγαίνει γύρω γύρω
Τη μία μέρα κινείται πλάι Και την άλλη πάνω κάτω
Μπορείς να το κάνεις σωστά
Αξίζει να παλέψεις σκληρά
Κι αν κάποιες φορές υπερτερούν τα αρνητικά
Τις άλλες περίμενε που 'χουν πολλά
Θετικά
Ο άνεμος μου τραγουδά
Έχεις να μοιραστείς πολλά
Μια αχτίδα φωτός, ένα σμήνος πουλιά
Ό,τι ακολουθείς που 'ναι ψηλά
Περίμενε τις μέρες που έχουν θετικά
Πολλά θετικά
Σκέψου μόνο θετικά
Αλλά σκέψου και σωστά
Την καρδιά σου άσε να τραγουδά
Μια καλοκαιρινή βραδιά
Σκέψου σωστά
Ό,τι κι αν κάνεις τελικά
Αν το σχοινί κοπεί
Πέταξε ψηλά, βάλε στον χορό ορμή
Μπορείς να το κάνεις σωστά
Αξίζει να παλέψεις σκληρά
Κι αν κάποιες φορές υπερτερούν τα αρνητικά
Περίμενε τις μέρες που έχουν θετικά
Πολλά θετικά
Του Μαΐου η νερομπογιά
Βάφει τον ουρανό με χρώματα βιολετιά
Μ' ένα στιλό Ένα ποτάμι μια γραμμή τραβάει
Άκου το μαντολίνο
Πόσο γλυκά κελαηδάει
Το απλό το πράγμα είναι αυτό που μετράει
-Σκέψου θετικά -Θετικά
-Σκέψου σωστά -Σωστά
Την καρδιά σου άσε να τραγουδά
-Μια καλοκαιρινή βραδιά -Βραδιά
Σκέψου σωστά
Ό,τι κι αν κάνεις τελικά
Τα καμπανάκια χτυπάνε
Στον άνεμο χαμογελάμε
Λες και χαρταετό πετάμε
Έχει τον τρόπο η ζωή Να πηγαίνει γύρω γύρω
Τη μία μέρα κινείται πλάι Και την άλλη πάνω κάτω
-Κι εσύ το κάνεις σωστά -Σωστά
-Κι η καρδιά σου λαχταρά -Λαχταρά
Πες στον κόσμο το σύνθημα
Περίμενε τις μέρες που έχουν θετικά
Περίμενε τις μέρες
Περίμενε τις μέρες που έχουν θετικά
Θετικά
ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη